Πως η καθημερινότητα διαπλάθει τη ζωή μας.

 

Συχνά περιμένουμε από τη ζωή τις μεγάλες στιγμές για να της αποδώσουμε νόημα. Έναν μεγάλο έρωτα, ένα ταξίδι, μια επιτυχία, μια ανατροπή, μια συνάντηση που θα αλλάξει τα πάντα. Κι όμως, η ζωή σπάνια αλλάζει απότομα. Συνήθως μεταμορφώνεται αθόρυβα, μέσα στην επανάληψη των μικρών πραγμάτων.

Η καθημερινότητα είναι ο αόρατος αρχιτέκτονας της ύπαρξής μας.

Δεν είναι μόνο οι σημαντικές αποφάσεις που καθορίζουν ποιοι γινόμαστε. Είναι ο τρόπος που σηκωνόμαστε κάθε πρωί, οι άνθρωποι που αφήνουμε να κατοικούν στη σκέψη μας, οι συνήθειες που επαναλαμβάνουμε, οι φόβοι που ανεχόμαστε, οι χαρές που επιτρέπουμε στον εαυτό μας.

Κάθε ημέρα προσθέτει κάτι στη ζωή μας. Μια μικρή πέτρα στο μονοπάτι μας. Μια λέξη, μια συνήθεια, μια ανάμνηση, μια επιλογή. Και κάποτε, κοιτάζοντας πίσω, ανακαλύπτουμε ότι αυτό που ονομάζουμε «ζωή μου» αποτελείται κυρίως από όλα εκείνα τα μικρά που κάποτε θεωρήσαμε ασήμαντα.

Η καθημερινότητα μπορεί να γίνει φυλακή όταν απλώς επαναλαμβάνεται. Μπορεί όμως να γίνει και δημιουργία όταν την κατοικούμε συνειδητά.

Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να περνά η ζωή από πάνω μας και στο να περνάμε εμείς μέσα από τη ζωή.

Ο άνθρωπος συχνά αναβάλλει τη ζωή για αργότερα. «Όταν τελειώσει η δουλειά». «Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή». «Όταν λυθούν τα προβλήματα». «Όταν μπορέσω». Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβει, περιμένει μια ζωή που βρίσκεται πάντοτε λίγο πιο πέρα από το σήμερα.

Μόνο που η ζωή δεν κατοικεί στο «κάποτε».

Κατοικεί στο σήμερα.

Στο πρωινό φως που περνά από το παράθυρο. Σε έναν καφέ που πίνεται χωρίς βιασύνη. Σε μια κουβέντα που κράτησε λίγο περισσότερο. Σε ένα βλέμμα. Σε έναν περίπατο. Σε μια στιγμή σιωπής. Σε ένα γέλιο που δεν είχε κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

Ίσως τελικά η ποιότητα της ζωής μας να μην κρίνεται τόσο από το πόσο εντυπωσιακά είναι τα γεγονότα της, αλλά από το πόσο βαθιά μπορούμε να κατοικήσουμε τις απλές της στιγμές.

Η καθημερινότητα δεν είναι το διάλειμμα ανάμεσα στις μεγάλες στιγμές της ζωής.

Είναι η ίδια η ζωή.

Και κάθε ημέρα που περνά δεν χάνεται απλώς πίσω μας. Μας διαμορφώνει.

Γι’ αυτό ίσως το πιο ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι τι θα κάνουμε κάποτε με τη ζωή μας.

Είναι: Τι κάνουμε σήμερα με τη ζωή που ήδη έχουμε;