Η αξία του γεύματος.

 

Υπάρχουν γεύματα που τελειώνουν όταν αδειάσει το πιάτο και άλλα που συνεχίζονται για χρόνια, κάπου μέσα στη μνήμη, με τη μυρωδιά ενός φαγητού, έναν ήχο από πιρούνια, μια καρέκλα που τραβήχτηκε λίγο πιο κοντά στο τραπέζι. Ίσως γιατί το γεύμα δεν αρχίζει πραγματικά με την πρώτη μπουκιά. Αρχίζει νωρίτερα, όταν κάποιος λέει «έλα να φάμε» και μέσα σε αυτή τη μικρή φράση χωράει, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, μια πρόσκληση στη συντροφικότητα.

Το φαγητό έχει αυτή την παράξενη ιδιότητα να φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Ίσως επειδή μπροστά στην πείνα όλοι θυμόμαστε κάτι πολύ παλιό. Το σώμα ζητά, ο άνθρωπος κάθεται, το ψωμί κόβεται, το κρασί γεμίζει τα ποτήρια και ξαφνικά η καθημερινότητα αποκτά ένα κέντρο. Δεν είναι πια ο καθένας μόνος του μέσα στις σκέψεις του. Υπάρχει ένα τραπέζι ανάμεσα στους ανθρώπους, κι αυτό το τραπέζι, αντί να τους χωρίζει, τους ενώνει.

Από εκεί ξεκινούν οι κουβέντες. Από ένα «βάλε μου λίγο ακόμη» μπορεί να φτάσεις στα παιδικά χρόνια, από μια ερώτηση για το αλάτι σε μια εξομολόγηση που περίμενε χρόνια να ειπωθεί. Οι μεγάλες αλήθειες σπάνια ανακοινώνονται επίσημα. Συνήθως ξεφεύγουν ανάμεσα σε δυο μπουκιές, όταν κανείς δεν τις περιμένει. Κι ύστερα έρχεται η σιωπή. Όχι η αμήχανη σιωπή, αλλά εκείνη που μπορεί να μοιραστεί ένα τραπέζι χωρίς να χρειάζεται να γεμίσει.

Ίσως γι’ αυτό θυμόμαστε τόσο έντονα ορισμένα γεύματα. Όχι για το τι φάγαμε, αλλά για το ποιοι κάθονταν μαζί μας. Το φαγητό χάνεται μέσα στο σώμα, όπως χάνονται τόσα πράγματα μέσα στον χρόνο. Αυτό όμως που συνέβη γύρω από το πιάτο μένει. Μια φωνή, ένα γέλιο, ένα χέρι που έκοψε το ψωμί στη μέση για να δώσει το μισό στον άλλον.

Και τότε καταλαβαίνεις πως η αξία του γεύματος δεν βρίσκεται στην αφθονία του τραπεζιού. Μπορεί να είναι ένα απλό φαγητό, σχεδόν φτωχό, κι όμως να περισσεύει κάτι που δεν αγοράζεται: η παρουσία. Γιατί άλλο είναι να τρως και άλλο να τρως μαζί με κάποιον. Το πρώτο χορταίνει το σώμα. Το δεύτερο θυμίζει στον άνθρωπο πως δεν φτιάχτηκε μόνο για να επιβιώνει.

Ίσως τελικά το τραπέζι να είναι ένας από τους τελευταίους τόπους όπου η ζωή δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Καθόμαστε, τρώμε, μιλάμε, σωπαίνουμε. Κι όταν κάποτε σηκωθούμε, τα πιάτα θα μείνουν άδεια. 

Αυτό που μοιράστηκε όμως δεν θα βρίσκεται πάνω στο τραπέζι.

Θα έχει ήδη περάσει στους ανθρώπους.