Ο εγκέφαλός του άνδρα είναι, κατά γενική ομολογία, ένα αρκετά τακτοποιημένο μέρος.
Έχει λίγα βασικά δωμάτια:
φαγητό, δουλειά, ποδόσφαιρο, σεξ, αυτοκίνητο και ένα μεγάλο άδειο δωμάτιο για όταν δεν σκέφτεται τίποτα.
Και το εντυπωσιακό είναι ότι μπορεί πραγματικά να μη σκέφτεται τίποτα.
«Τι σκέφτεσαι;» τον ρωτά εκείνη.
«Τίποτα.»
Και το λέει με απόλυτη ειλικρίνεια.
Στον εγκέφαλό της, όμως, το «τίποτα» είναι άγνωστη λέξη.
Εκεί μπορεί να υπάρχουν ταυτόχρονα μια παλιά συζήτηση, μια μελλοντική συζήτηση, μια πιθανή παρεξήγηση, μια λεπτομέρεια που παρατήρησε πριν τρεις ημέρες, το μήνυμα που δεν απαντήθηκε, το μήνυμα που απαντήθηκε περίεργα, το «εντάξει» που δεν ήταν καθόλου εντάξει και μια εσωτερική επιτροπή που συνεδριάζει για να αποφασίσει τι ακριβώς σήμαινε ένα βλέμμα.
Ο δικός του εγκέφαλος λειτουργεί συχνά με το:
«Έγινε. Τέλος.»
Ο δικός της με το:
«Έγινε. Γιατί έγινε; Γιατί το είπε έτσι; Τι εννοούσε; Και γιατί το είπε τώρα;»
Εκείνος μπορεί να κλείσει μια συζήτηση και να κοιμηθεί.
Εκείνη μπορεί να την ξαναφέρει στο μυαλό της στις 2:17 τα ξημερώματα και να βρει, επιτέλους, την απάντηση που θα έπρεπε να είχε δώσει τότε.
Κι όμως, παρά τις διαφορές τους, υπάρχει κάτι που τους ενώνει.
Ο εγκέφαλός του μπορεί να μην καταλαβαίνει πάντα τι σκέφτεται εκείνη.
Ο εγκέφαλός της μπορεί να καταλαβαίνει υπερβολικά πολλά από αυτά που δεν είπε εκείνος.
Και κάπου ανάμεσα στο «δεν είναι τίποτα» και στο «ξέρω ότι κάτι έχεις», αρχίζει η αιώνια ανθρώπινη διαπραγμάτευση.
Γιατί τελικά ίσως δεν υπάρχουν ανδρικοί και γυναικείοι εγκέφαλοι.
Υπάρχουν απλώς δύο άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.
Και συνήθως ο ένας λέει «δεν έγινε τίποτα» ακριβώς τη στιγμή που ο άλλος έχει ήδη ανοίξει φάκελο, υποφάκελο και πρακτικά συνεδρίασης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου