Κάποτε τα αυγά ήταν απλώς αυγά.
«Αυγά μάτια», τηγανισμένα σε λίγο λάδι, με ψωμί να μαζεύει τον κρόκο από το πιάτο. Φαγητό φτωχό, τίμιο και κυρίως χορταστικό. Δεν χρειαζόταν να εξηγήσει κανείς την προέλευσή του, ούτε να το φωτογραφίσει πριν το φάει.
Ύστερα ήρθε το "brunch" -αυτή η γλωσσική συγχώνευση του breakfast και του lunch-, που κατάφερε να κάνει ακόμη και την ώρα του φαγητού να μοιάζει με κοινωνική κατηγορία.
Το αυγό απέκτησε ξαφνικά καινούργια ζωή. Δεν ήταν πια «μάτι». Έγινε "sunny side up". Το ψωμί έγινε "sourdough". Οι πατάτες απέκτησαν αγγλικό διαβατήριο. Και το πιάτο, από φαγητό του σπιτιού, μετατράπηκε σε εμπειρία προς κατανάλωση.
Το θαύμα της αγοράς είναι απλό: δεν χρειάζεται να αλλάξει το προϊόν όταν μπορεί να αλλάξει το λεξιλόγιο.
Το ίδιο αυγό που κάποτε έμπαινε στο τηγάνι επειδή κάποιος πεινούσε, σήμερα μπορεί να σερβίρεται πάνω σε ξύλινη επιφάνεια, με αβοκάντο, μικροβλαστάρια και μια τιμή που απαιτεί σχεδόν δεύτερο μεροκάματο.
Και κάπου εκεί η φτώχεια αποκτά το δικό της γλωσσικό πρόβλημα.
Γιατί όταν ο φτωχός τρώει αυγό με ψωμί, λέγεται «φτωχικό φαγητό». Όταν ο έχων πληρώνει πολλαπλάσια για ακριβώς το ίδιο αυγό, λέγεται «brunch».
Δεν άλλαξε το αυγό.
Άλλαξε ο άνθρωπος που το πληρώνει.
Κι έτσι η κοινωνία μας κατάφερε κάτι αξιοθαύμαστο: να κάνει την ανάγκη "lifestyle", την απλότητα "trend" και την κατανάλωση ταυτότητα.
Ο κρόκος, πάντως, παραμένει ίδιος. Ένας μικρός κίτρινος ήλιος που σπάει πάνω στο πιάτο. Μόνο που κάποτε τον έσπαγες επειδή πεινούσες. Σήμερα πρέπει πρώτα να τον ανεβάσεις στο Instagram.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου