Λένε πως η γυναίκα έχει πάντα δίκιο.
Και ίσως το παράδοξο να βρίσκεται ακριβώς στη λέξη «πάντα».
Γιατί το δίκιο δεν είναι πάντοτε ζήτημα αλήθειας. Μερικές φορές είναι ζήτημα μνήμης. Άλλο θυμάται ο ένας, άλλο ο άλλος· άλλον τόνο άκουσε ο ένας, άλλη σιωπή κατάλαβε ο άλλος. Η ίδια στιγμή μπορεί να γεννήσει δύο διαφορετικές αλήθειες, και καθεμία να ορκίζεται πως είναι η μοναδική.
Ο άντρας συχνά αναζητά το δίκιο σαν μαθηματική εξίσωση. Ποιος είπε τι. Πότε το είπε. Τι ακριβώς συνέβη.
Η γυναίκα γνωρίζει πως υπάρχουν πράγματα που δεν χωρούν σε πρακτικά. Ένα βλέμμα μπορεί να αναιρέσει μια ολόκληρη πρόταση. Μια παύση μπορεί να πει περισσότερα από μια εξήγηση. Και το «τίποτα» μπορεί να κουβαλάει μέσα του ολόκληρο κατηγορητήριο.
Έτσι το δίκιο μετακινείται.
Από τις λέξεις στα υπονοούμενα, από τα γεγονότα στα συναισθήματα, από το «τι έγινε» στο «πώς έγινε».
Και τότε ο άντρας μπορεί να κερδίσει τη συζήτηση και να χάσει την υπόθεση.
Γιατί στον έρωτα το δίκιο δεν μοιάζει με ζυγαριά. Μοιάζει περισσότερο με καθρέφτη: δείχνει όχι μόνο αυτό που συνέβη, αλλά και αυτό που άφησε πίσω του.
Ίσως λοιπόν η γυναίκα να έχει πάντα δίκιο όχι επειδή γνωρίζει πάντα την αλήθεια, αλλά επειδή αντιλαμβάνεται νωρίτερα πως η αλήθεια δεν είναι πάντοτε αρκετή για να σωθεί μια σχέση.
Και κάπου εκεί η δίκη τελειώνει.
Ο άντρας ανοίγει τα παλιά μηνύματα, ψάχνει ημερομηνίες, ανασύρει αποδείξεις, βρίσκει τις λέξεις που αποδεικνύουν, πέρα από κάθε αμφιβολία, πως είχε δίκιο.
Μόνο που εκείνη μπορεί να μην ενδιαφέρεται πια.
Κι εξάλλου οι γυναίκες που μπορούν να σε κάνουν να συμφωνήσεις μαζί τους, ακόμη κι όταν δεν έχεις καταλάβει ακριβώς με τι συμφώνησες. Ακόμη κι όταν, κάπου βαθιά, υποψιάζεσαι ότι έχουν άδικο.
Μόνο που μέχρι να το καταλάβεις, έχεις ήδη πει «ναι», έχεις χαμογελάσει και -το χειρότερο- τις έχεις φιλήσει.
Και τότε το δίκιο παύει να είναι υπόθεση αλήθειας. Γίνεται υπόθεση έρωτα.
Ίσως, τελικά, αυτό να είναι το πιο γοητευτικό είδος δικαιοσύνης: να χάνεις τη δίκη και να φεύγεις από το δικαστήριο ευτυχής.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου