Στον ύπνο ο άνθρωπος ελευθερώνεται από τη λογική χωρίς να ελευθερώνεται από τον εαυτό του. Μπορεί να πετάξει, να επιστρέψει σε νεκρούς, να βρεθεί σε άγνωστες πόλεις, να αλλάξει ηλικία, να ζήσει μέσα σε μια στιγμή ολόκληρες ζωές. Κι όμως, ακόμη και εκεί υπάρχει ένα όριο.
Το όνειρο δεν είναι απεριόριστο. Έχει τη δική του γεωγραφία, τους δικούς του νόμους, τις δικές του απαγορεύσεις. Μπορεί να παραμορφώσει τον χώρο και τον χρόνο, αλλά δύσκολα ξεφεύγει από το υλικό της μνήμης. Πρόσωπα που έχουμε δει, φόβοι που έχουμε αισθανθεί, επιθυμίες που δεν ομολογήσαμε, εικόνες που πέρασαν κάποτε από μπροστά μας και ξεχάστηκαν συνειδητά, επιστρέφουν μεταμφιεσμένα.
Ίσως γι’ αυτό τα όνειρα είναι τόσο παράξενα: ο ύπνος χαλαρώνει τη λογική, όχι όμως τη μνήμη.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο κρυφό. Στο όνειρο μπορούμε να κάνουμε πράγματα που ξύπνιοι δεν θα τολμούσαμε, αλλά όχι απαραίτητα και να επιθυμήσουμε. Το ασυνείδητο δεν είναι ένας απέραντος τόπος ελευθερίας· είναι ένας βαθύτερος εαυτός, γεμάτος ίχνη. Μας δίνει φτερά, αλλά τα φτιάχνει από υλικά που ήδη κουβαλάμε.
Ίσως λοιπόν το πραγματικό μυστήριο δεν είναι ότι ονειρευόμαστε. Είναι ότι μέσα στο όνειρο συνεχίζουμε να είμαστε εμείς, χωρίς να ξέρουμε ποιοι είμαστε.
Και όταν ξυπνάμε, κάτι από εκείνον τον κόσμο έχει ήδη χαθεί. Σαν να περπατήσαμε για λίγο σε μια χώρα που υπάρχει μόνο όσο κοιμόμαστε - κι ύστερα τα σύνορά της έκλεισαν πίσω μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου