Ένα ποτό στην πόλη, αργά το βράδυ, έχει κάτι από τελετουργία.
Τα φώτα χαμηλώνουν, οι δρόμοι αραιώνουν και πίσω από κάθε φωτισμένο παράθυρο μοιάζει να κρύβεται μια ζωή που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ.
Κάθε τραπέζι κι ένα μικρό μυστήριο.
Ένας άντρας κοιτάζει επίμονα το ποτήρι του. Μια γυναίκα γελά, χωρίς να ξέρουμε αν είναι πραγματικά χαρούμενη. Δυο άνθρωποι μιλούν χαμηλόφωνα, σαν να φοβούνται μήπως τους ακούσει η νύχτα.
Κι εμείς, με ένα ποτό μπροστά μας, παρατηρούμε.
Η πόλη τη νύχτα δεν αποκαλύπτει· υπαινίσσεται.
Σου δείχνει πρόσωπα χωρίς ιστορίες, δρόμους χωρίς προορισμό, φώτα χωρίς να σου λέει τι φωτίζουν.
Ίσως γιατί μετά τα μεσάνυχτα όλοι έχουμε κάτι να κρύψουμε.
Ή κάτι που περιμένουμε να συμβεί.
Και τότε το ποτό δεν είναι παρά μια μικρή δικαιολογία για να μείνουμε λίγο ακόμη εκεί, μέσα στη νύχτα, περιμένοντας κάποιο άγνωστο γεγονός να μας θυμίσει πως η ζωή εξακολουθεί να έχει μυστικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου