Το φεγγάρι στην πόλη.

 

Υπάρχει ένα φεγγάρι που δεν μοιάζει με το φεγγάρι της θάλασσας. Ούτε με του βουνού.

Στην πόλη το βλέπεις ανάμεσα σε πολυκατοικίες, πάνω από κεραίες, πίσω από καλώδια και φωτισμένες επιγραφές. Δεν κυριαρχεί στον ουρανό· μοιάζει σχεδόν να κρύβεται. Κι όμως, όσο περισσότερο το κοιτάζεις, τόσο περισσότερο η πόλη γύρω του αλλάζει.

Ένα βραδινό ποτό κάτω από το φεγγάρι έχει κάτι παράξενα οικείο. Τα ποτήρια αντανακλούν μικρές λάμψεις, οι δρόμοι συνεχίζουν να κινούνται και οι άνθρωποι μιλούν, γελούν, ερωτεύονται, χωρίζουν, περιμένουν. Κανείς δεν φαίνεται να προσέχει πως πάνω από όλα αυτά υπάρχει ένας παλιός, αδιάφορος θεατής.

Το φεγγάρι.

Βλέπει την πόλη χωρίς να γνωρίζει τα ονόματά της. Βλέπει τους ανθρώπους χωρίς να γνωρίζει τις ιστορίες τους. Κι ίσως γι’ αυτό η παρουσία του είναι τόσο παράξενη. Μας θυμίζει ότι κάτω από τη βιασύνη της σύγχρονης ζωής υπάρχει κάτι που δεν βιάζεται καθόλου.

Η πόλη θέλει φως.

Το φεγγάρι θέλει σκοτάδι για να φανεί.

Κι ανάμεσά τους βρίσκεται ο άνθρωπος.

Καθισμένος σε ένα τραπέζι, με ένα ποτό μπροστά του, μπορεί για λίγα λεπτά να ξεχάσει την ημέρα. Να κοιτάξει ψηλά και να αισθανθεί πως η ζωή δεν είναι μόνο λογαριασμοί, δουλειές, υποχρεώσεις και δρόμοι που πρέπει να διασχίσουμε.

Είναι και μια στιγμή.

Ένα ποτήρι.

Ένα βλέμμα.

Μια σιωπή.

Το φεγγάρι πάνω από τις στέγες.

Ίσως τελικά η πόλη να μην είναι τόσο θορυβώδης όσο νομίζουμε. Ίσως απλώς εμείς να μην ακούμε τα μυστικά της.

Γιατί κάθε βράδυ, όταν τα φώτα ανάβουν και οι άνθρωποι αρχίζουν να ψάχνουν ο ένας τον άλλον μέσα στο πλήθος, το φεγγάρι επιστρέφει.

Δεν λέει τίποτα.

Απλώς φωτίζει για λίγο εκείνα που η ημέρα φρόντισε να κρύψει.