Πριν γίνει η σκιά που γλιστρά ανάμεσα στα δέντρα, ήταν απλώς ένα μικρό αλεπουδάκι που ανακάλυπτε τον κόσμο με διστακτικά βήματα. Δεν γνώριζε ακόμη τον φόβο των ανθρώπων ούτε τη σκληρότητα της επιβίωσης. Κάθε πέτρα ήταν ένα παιχνίδι, κάθε φύλλο μια ανακάλυψη, κάθε ξημέρωμα μια υπόσχεση.
Ίσως η μεγαλύτερη τραγωδία της φύσης να είναι πως η αθωότητα δεν χάνεται επειδή το επιλέγει η ίδια· χάνεται επειδή ο κόσμος την αναγκάζει να μεγαλώσει- να "ωριμάσει". Το αλεπουδάκι δεν έμαθε να είναι επιφυλακτικό από χαρακτήρα, αλλά από εμπειρία.
Και ίσως αυτό να ισχύει για όλα τα πλάσματα. Δεν γεννιόμαστε δύσπιστοι· γινόμαστε. Όμως εκεί, σε μια γωνιά της ψυχής, επιμένει να ζει ένα μικρό αλεπουδάκι που εξακολουθεί να πιστεύει ότι ο κόσμος μπορεί ακόμη να το υποδεχθεί χωρίς παγίδες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου