Στην ακτή ο άνθρωπος στέκεται πάντα λίγο πριν από κάτι.
Πίσω του η γη, με τις διαδρομές, τα σπίτια, τις μνήμες και τις βεβαιότητές της. Μπροστά του η θάλασσα -χωρίς δρόμο, χωρίς σημάδια, χωρίς υπόσχεση επιστροφής.
Ίσως γι’ αυτό η ακτή είναι ένας τόπος περισυλλογής.
Δεν σε καλεί να φύγεις- ούτε σε κρατά να μείνεις. Απλώς σου θυμίζει πως κάθε ζωή βρίσκεται κάποτε πάνω σε ένα όριο.
Το κύμα έρχεται και σβήνει τα ίχνη στην άμμο.
Όχι από κακία. Από φύση.
Κι εκεί καταλαβαίνεις πως όσα θεωρούμε μόνιμα είναι συχνά προσωρινές γραμμές πάνω σε έναν κόσμο που κινείται.
Η ακτή γνωρίζει τον νόστο.
Γιατί κάθε επιστροφή αρχίζει από τη στιγμή που κάποιος κοιτάζει απέναντι.
Και γνωρίζει την αναχώρηση.
Γιατί κάθε ταξίδι χρειάζεται έναν τελευταίο βράχο, ένα τελευταίο βλέμμα προς τη στεριά, μια στιγμή όπου ο άνθρωπος αφήνει πίσω του αυτό που ήταν.
Ίσως τελικά η ακτή να μην είναι το τέλος της γης.
Ίσως να είναι η αρχή της θάλασσας μέσα μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου