Το Σύνορο του Ορίζοντα.

 

Υπάρχουν τόποι που δεν είναι ακριβώς τόποι. Είναι όρια. Η ακτή είναι ένας από αυτούς.

Εκεί η γη σταματά χωρίς πραγματικά να τελειώνει και η θάλασσα αρχίζει χωρίς ποτέ να αποκαλύπτει πού τελειώνει. Ανάμεσά τους βρίσκεται μια λεπτή γραμμή, άλλοτε άμμος, άλλοτε βράχος, άλλοτε ένας αφρός που έρχεται και φεύγει. Μια γραμμή που ο άνθρωπος κοιτάζει και ονομάζει ορίζοντα, επειδή έχει ανάγκη να δίνει όνομα σε ό,τι δεν μπορεί να φτάσει.

Ο ορίζοντας είναι ίσως το πιο παράξενο σύνορο. Δεν υπάρχει πραγματικά εκεί όπου τον βλέπουμε. Μετακινείται μαζί μας. Όσο προχωρούμε, απομακρύνεται. Δεν είναι προορισμός αλλά υπόσχεση. Μια γραμμή που μας καλεί χωρίς ποτέ να μας παραδίδεται.

Γι’ αυτό η ακτή έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο.

Στέκεσαι πάνω της και αισθάνεσαι πως βρίσκεσαι ανάμεσα σε δύο υπάρξεις. Πίσω σου είναι όσα γνωρίζεις: η στεριά, το σπίτι, οι δρόμοι που έμαθες, οι άνθρωποι που αγάπησες, οι απώλειες που κουβαλάς. Μπροστά σου απλώνεται το αχαρτογράφητο. Η θάλασσα δεν σου υπόσχεται τίποτε. Δεν σου λέει πού θα πας ούτε ποιος θα είσαι όταν επιστρέψεις.

Κι όμως, την κοιτάζεις.

Ίσως επειδή ο άνθρωπος δεν αντέχει να ζει μόνο μέσα στα όρια που γνωρίζει. Χρειάζεται πάντοτε μια απόσταση για να προβάλει πάνω της το άγνωστο, τον φόβο, την επιθυμία, το όνειρο. Ο ορίζοντας γίνεται τότε καθρέφτης της εσωτερικής μας ζωής. Δεν κοιτάζουμε μόνο τη θάλασσα. Κοιτάζουμε αυτό που δεν έχουμε ακόμη τολμήσει να γίνουμε.

Κάθε ακτή είναι και μια μικρή Ιθάκη.

Όχι επειδή εκεί τελειώνει το ταξίδι, αλλά επειδή εκεί συνειδητοποιούμε τι σημαίνει να ταξιδεύεις. Ο νόστος δεν είναι μόνο η επιστροφή σε έναν τόπο. Είναι η επιστροφή στον εαυτό, ύστερα από την περιπλάνηση. Και καμιά επιστροφή δεν είναι ίδια με την αναχώρηση. Ο άνθρωπος που γυρίζει έχει μέσα του όλες τις θάλασσες που διέσχισε.

Ίσως γι’ αυτό στεκόμαστε σιωπηλοί στις ακτές.

Για να ακούσουμε κάτι που δεν ακούγεται μέσα στις πόλεις. Τον αργό ρυθμό του χρόνου. Το κύμα που επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση χωρίς ποτέ να είναι το ίδιο κύμα. Την άμμο που κρατά για λίγο τα ίχνη μας και ύστερα τα παραδίδει στη θάλασσα.

Η ακτή μας μαθαίνει έτσι και την απώλεια.

Όλα αφήνουν ίχνος και όλα κάποτε σβήνουν. Δεν υπάρχει βήμα που να παραμένει για πάντα πάνω στην άμμο. Δεν υπάρχει κύμα που να επιστρέφει ακριβώς όπως έφυγε. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να περνά από τη ζωή χωρίς να αλλάξει.

Κι όμως, το σβήσιμο δεν σημαίνει ότι κάτι δεν υπήρξε.

Το ίχνος μπορεί να χαθεί από την άμμο και να παραμείνει στη μνήμη. Η θάλασσα μπορεί να πάρει το αποτύπωμα, αλλά δεν μπορεί να ακυρώσει το βήμα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το βαθύτερο μάθημα της ακτής: πως δεν χρειάζεται να μένουν όλα για να έχουν υπάρξει.

Κοιτάζοντας τον ορίζοντα, αντιλαμβανόμαστε ακόμη κάτι πιο δύσκολο. Το σύνορο που βλέπουμε δεν είναι σύνορο της θάλασσας. Είναι σύνορο της δικής μας όρασης.

Πέρα από αυτό συνεχίζει να υπάρχει κόσμος.

Απλώς δεν τον βλέπουμε.

Και ίσως αυτή να είναι η πιο ουσιαστική μορφή ελευθερίας: να γνωρίζεις ότι η πραγματικότητα δεν τελειώνει εκεί όπου τελειώνει το βλέμμα σου.

Γι’ αυτό η ακτή δεν είναι τέλος.

Είναι ένα κατώφλι.

Ένας τόπος όπου η στεριά μάς θυμίζει από πού ερχόμαστε και η θάλασσα μάς ρωτά πού θέλουμε να πάμε.

Και ανάμεσά τους, πάνω σε εκείνη τη λεπτή γραμμή που ονομάζουμε ακτή, στεκόμαστε εμείς.

Με το βλέμμα στο σύνορο του ορίζοντα.

Ξέροντας πως δεν θα το φτάσουμε ποτέ.

Και ίσως ακριβώς γι’ αυτό συνεχίζουμε να περπατάμε. Και καμιά φορά και να κολυμπάμε...