Η τεράστια φωτιά στη Βοιωτία και το ερώτημα της Κυβερνητικής ευθύνης.

Σπινθήρες από ανεμογεννήτριες φαίνεται πως είναι η αιτία πίσω από τη μεγάλη φωτιά που ξεκίνησε στη Βοιωτία και γρήγορα επεκτάθηκε στη Δυτική Αττική, σύμφωνα με τις Αρχές. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Πυροσβεστικής, η έρευνα και η αυτοψία με δικαστικό πραγματογνώμονα στο «σημείο μηδέν» κατέληξαν πως η αιτία είναι η ταλάντωση αγωγών στο ιδιωτικό δίκτυο μεταφοράς ρεύματος από ανεμογεννήτριες που προκάλεσε σπινθηρισμούς, οι οποίοι έπεσαν στο έδαφος και άναψαν το πρώτο μέτωπο. Για την υπόθεση συνελήφθησαν στο πλαίσιο του αυτοφώρου ο ηλεκτρολόγος μηχανικός που υπέγραψε τη μελέτη και την επίβλεψη, καθώς και ο εργολάβος που κατασκεύασε το δίκτυο. Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία κακουργηματικού χαρακτήρα για εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο, ενώ παράλληλα καταζητείται και ο ιδιοκτήτης της εταιρείας των ανεμογεννητριών. Δεν έχει δημοσιοποιηθεί μέχρι στιγμής, από τις επίσημες αρχές, η ονομασία συγκεκριμένου αιολικού πάρκου και της εταιρείας στην οποία ανήκει.

Πέρα όμως από την απόδοση των επιμέρους ποινικών ευθυνών, το γεγονός ξανανοίγει ένα πολύ μεγαλύτερο πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα: ποια είναι τα όρια της ενεργειακής ανάπτυξης όταν αυτή εισέρχεται σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα;

Τα βουνά, τα δάση και οι προστατευόμενες περιοχές δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως «ελεύθερες ζώνες» για κάθε είδους εγκατάσταση. Πολύ περισσότερο για βιομηχανικές εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής- γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα τα αιολικά πάρκα. Η φύση δεν είναι οικόπεδο προς εκμετάλλευση, ούτε το περιβάλλον μπορεί να θυσιάζεται στο όνομα μιας ανάπτυξης χωρίς χωροταξικά όρια και χωρίς πραγματική πρόληψη.

Η δήθεν "πράσινη" μετάβαση δεν μπορεί να γίνει με την υποβάθμιση εκείνων ακριβώς των φυσικών πόρων που υποτίθεται ότι καλείται να προστατεύσει. Δεν είναι πρόοδος να αντικαθιστούμε τη ρύπανση με την καταστροφή τοπίων, οικοσυστημάτων και δασικών εκτάσεων.

Η πολιτεία οφείλει να εφαρμόσει την αρχή της προφύλαξης: όπου υπάρχει υψηλή οικολογική αξία και αυξημένος κίνδυνος πυρκαγιάς, η προστασία πρέπει να προηγείται. Γιατί ένα δάσος που χάθηκε δεν αποκαθίσταται με μια άδεια παραγωγής ενέργειας ούτε με μια εκ των υστέρων συγγνώμη.

Ό,τι είναι δάσος πρέπει να παραμείνει δάσος. Τα βουνά δεν είναι βιομηχανικές ζώνες. Είναι η φυσική κληρονομιά μιας κοινωνίας και η ευθύνη απέναντί τους δεν μπορεί να μετριέται μόνο με όρους οικονομικού οφέλους.