Το ύψος των περιστάσεων έχει κάτι από το ύψος του ανθρώπινου σώματος. Δεν το διαλέγεις, δεν το διαπραγματεύεσαι· το κουβαλάς. Κάποιοι γεννιούνται ψηλοί, κάποιοι κοντοί. Κι όμως, το ύψος που τελικά μένει δεν είναι αυτό που μετριέται με τον πήχη.
Υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται ψηλά και παραμένουν μικροί. Κι άλλοι, χαμηλότεροι στο ανάστημα, που όταν σταθούν μπροστά σου μοιάζουν να γεμίζουν ολόκληρο τον ορίζοντα.
Ίσως γι’ αυτό λέμε «στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων». Γιατί η περίσταση είναι σαν ένας αόρατος πήχης. Κάθε δύσκολη στιγμή τον σηκώνει λίγο ψηλότερα και περιμένει να δει αν θα τον περάσεις ή αν θα σκύψεις από κάτω.
Το ύψος, λοιπόν, δεν βρίσκεται στα εκατοστά του σώματος, αλλά στη δυνατότητα του ανθρώπου να μεγαλώνει όταν το απαιτεί η στιγμή. Και τότε συμβαίνει κάτι παράξενο: ο άνθρωπος δεν ψηλώνει στο σώμα· ψηλώνει μέσα στη στιγμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου