Η θάλασσα δεν ορθώνεται ποτέ.
Απλώνεται.
Δεν κρατά το σώμα της ακίνητο,
δεν υπερασπίζεται μια σταθερή γραμμή.
Σηκώνεται, λυγίζει, υποχωρεί,
επιστρέφει.
Κάθε κύμα είναι μια μικρή παρέκκλιση
κι όμως κανένα κύμα δεν είναι λάθος.
Ίσως γιατί η θάλασσα γνωρίζει κάτι
που εμείς ξεχάσαμε:
πως η ζωή δεν χρειάζεται να είναι ευθεία
για να είναι σωστή.
Ο ορίζοντας είναι ίσιος.
Η θάλασσα όμως όχι.
Κι ανάμεσά τους
γεννιέται όλη η ποίηση του κόσμου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου