Η Δύση.

 

Η δύση είναι η ώρα που ο ουρανός ανοίγει τα παλιά του τετράδια και γράφει με χρυσό μελάνι τις αναμνήσεις της ημέρας.

Ο ήλιος δεν φεύγει· απλώς σκύβει απαλά στον ορίζοντα, σαν ταξιδιώτης που κουράστηκε από τον δρόμο, μα πριν αποχωρήσει αφήνει πίσω του ένα τελευταίο χάδι φωτός πάνω στη θάλασσα, στα βουνά, στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Εκείνη τη στιγμή η σιωπή αποκτά φωνή. Τα κύματα ψιθυρίζουν ιστορίες που δεν ειπώθηκαν, τα πουλιά επιστρέφουν στις φωλιές τους και η ψυχή στέκεται για λίγο ακίνητη, ανάμεσα σε αυτό που έφυγε και σε αυτό που έρχεται.

Η δύση είναι ένας αποχαιρετισμός χωρίς θλίψη. Είναι η υπενθύμιση πως όλα στον κόσμο έχουν τον κύκλο τους· το φως, η σκιά, η χαρά, η λύπη, η αρχή και το τέλος.

Κάθε ηλιοβασίλεμα μοιάζει με μια μικρή προσευχή της φύσης. Μας λέει πως ακόμη και η απώλεια μπορεί να γίνει ομορφιά, πως ακόμη και το τέλος μπορεί να κρατά μέσα του μια υπόσχεση.

Γιατί ο ήλιος δεν χάνεται όταν δύει. Ταξιδεύει αλλού, για να φωτίσει έναν άλλο ορίζοντα.

Κι εμείς, όπως ο ήλιος, μαθαίνουμε κάποτε πως η αξία μας δεν βρίσκεται μόνο στις στιγμές που λάμπουμε, αλλά και στον τρόπο που αφήνουμε πίσω μας φως όταν αποχωρούμε.