Η παροπλισμένη βάρκα είναι ένα μικρό μάθημα για τον χρόνο. Δεν ταξιδεύει πια, δεν σκίζει το νερό, δεν περιμένει τον άνεμο. Κι όμως, παραμένει εκεί, στην άκρη της θάλασσας, σαν να αρνείται να αποδεχτεί πως ένα ταξίδι τελείωσε.
Πάνω στο ξύλο της έχουν μείνει οι γραμμές των χεριών που την έσπρωξαν κάποτε στο νερό, οι μικρές φθορές των ημερών, η αλμύρα και η σιωπή. Το κουπί της δεν είναι πια εργαλείο· έγινε μνήμη. Το σκοινί δεν τη δένει τόσο με τη στεριά όσο με όσα δεν πρόλαβε ή δεν μπόρεσε να ξαναζήσει.
Ίσως αυτό να είναι τελικά ο παροπλισμός: όχι η αδυναμία να ταξιδέψεις, αλλά η στιγμή που η θάλασσα εξακολουθεί να υπάρχει μπροστά σου και εσύ δεν ξέρεις πια αν υπάρχει ένας τόπος για να επιστρέψεις.
Κι όμως, η βάρκα δεν είναι άχρηστη.
Μας θυμίζει πως ακόμη και ό,τι σταμάτησε να ταξιδεύει εξακολουθεί να κουβαλά την ιστορία των ταξιδιών του. Και πως η Ιθάκη δεν βρίσκεται πάντοτε στο τέλος μιας διαδρομής. Μερικές φορές βρίσκεται στην ίδια την ανάμνηση ότι κάποτε λύσαμε το σκοινί και ανοιχτήκαμε στη θάλασσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου