«Εκεί που η στεριά παραδίδεται στη θάλασσα κι η θάλασσα επιστρέφει στη στεριά.»
Μια ερημική, απόκρημνη ακτή, εκεί όπου η στεριά μοιάζει να παραδίδεται στη θάλασσα. Βράχια γυμνά, σμιλεμένα από τον άνεμο και το κύμα, και ανάμεσά τους μια σιωπή που δεν ζητά τίποτα. Εδώ δεν φτάνουν εύκολα οι άνθρωποι. Φτάνει μόνο η θάλασσα -ξανά και ξανά, σαν να θυμάται κάτι που εμείς έχουμε ξεχάσει. Κι ίσως γι’ αυτό η ερημιά της δεν μοιάζει με απουσία. Μοιάζει με ελευθερία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου