«Ένα Μεγάλο Όμορφο Τολμηρό Ταξίδι.»

«Ένα Μεγάλο Όμορφο Τολμηρό Ταξίδι»: Μια ταινία για τον χρόνο, τη μνήμη και το θάρρος να επιλέγεις.

Υπάρχουν ταινίες που σε διασκεδάζουν και άλλες που σε συνοδεύουν για καιρό μετά την προβολή τους. Το «Ένα Μεγάλο Όμορφο Τολμηρό Ταξίδι» (A Big Bold Beautiful Journey), σε σκηνοθεσία του Αμερικανοοτιοκορεάτη σκηνοθέτη Κογκονάντα (Παρκ Τζουνγκ-ουν)  και σενάριο του Σεθ Ράις, ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρόκειται για μια ρομαντική ταινία φαντασίας που χρησιμοποιεί τον μαγικό ρεαλισμό όχι ως αυτοσκοπό, αλλά ως μέσο για να μιλήσει για τη μνήμη, την απώλεια, τη συγχώρεση και την ανθρώπινη ανάγκη για μια δεύτερη ευκαιρία. 

Η ιστορία ξεκινά με μια τυχαία συνάντηση. Η Σάρα (Μάργκοτ Ρόμπι) και ο Ντέιβιντ (Κόλιν Φάρελ), δύο άνθρωποι που κουβαλούν τις δικές τους σιωπές και τις δικές τους πληγές, γνωρίζονται τυχαία σε έναν γάμο. Παρά τις διαφορές τους, νιώθουν μια ακατανίκητη, σχεδόν μαγική έλξη. Μια απρόσμενη διαδρομή με ένα παλιό αυτοκίνητο μετατρέπεται σε ένα παράδοξο ταξίδι, όπου, με τη βοήθεια ενός μυστηριώδους GPS, επιστρέφουν σε καθοριστικές στιγμές του παρελθόντος τους. Δεν επιστρέφουν για να αλλάξουν όσα συνέβησαν, αλλά για να τα αντικρίσουν με άλλο βλέμμα.

Γύρω από αυτή τη διαδρομή κινούνται δύο παράξενοι χαρακτήρες, ο Μηχανικός (Κέβιν Κλάιν) και η Ταμίας (Φίμπι Γουόλερ-Μπριτζ). Περισσότερο θυμίζουν διακριτικούς οδηγούς της ανθρώπινης μοίρας παρά συνηθισμένους ανθρώπους. Δεν επιβάλλουν επιλογές· δημιουργούν μόνο τις συνθήκες ώστε οι ήρωες να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους.

Ξεχωριστή θέση στην αφήγηση κατέχει το παλιό Saturn SL του 1994. Το αυτοκίνητο δεν λειτουργεί απλώς ως μέσο μεταφοράς. Είναι ένα σύμβολο του χρόνου, της μνήμης και της προσωπικής διαδρομής. Όταν καταστρέφεται και αργότερα επανέρχεται, μοιάζει να υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι μπορεί να λυγίσουν από τις εμπειρίες τους, αλλά δεν είναι καταδικασμένοι να παραμείνουν σπασμένοι.

Το πραγματικό ενδιαφέρον της ταινίας, όμως, δεν βρίσκεται στην ιστορία αγάπης. Βρίσκεται στο ερώτημα που θέτει: μπορεί ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από το παρελθόν του; Η απάντηση που προτείνει δεν είναι ότι μπορούμε να αλλάξουμε όσα έγιναν. Είναι ότι μπορούμε να αλλάξουμε τη σχέση μας με αυτά. Η μνήμη παύει να είναι φυλακή όταν μετατρέπεται σε γνώση.

Στο φινάλε, η μαγεία αποσύρεται. Δεν υπάρχουν πλέον υπερφυσικές δυνάμεις ούτε ασφαλείς διαδρομές. 

Η Σάρα και ο Ντέιβιντ καλούνται να αποφασίσουν μόνοι τους αν θα βαδίσουν μαζί. Εκεί βρίσκεται και το βαθύτερο μήνυμα της ταινίας: η μοίρα μπορεί να φέρει δύο ανθρώπους στον ίδιο δρόμο, αλλά δεν μπορεί να τους αγαπήσει στη θέση τους.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγάλο, όμορφο και τολμηρό ταξίδι του τίτλου. Όχι το ταξίδι στον χρόνο, αλλά το ταξίδι προς τον εαυτό μας. Γιατί η πιο δύσκολη διαδρομή δεν είναι να επιστρέψεις στο παρελθόν· είναι να συμφιλιωθείς μαζί του, ώστε να μπορέσεις να επιλέξεις πραγματικά το μέλλον.