Η γραφομηχανή δεν ήταν απλώς μια συσκευή που έβαζε γράμματα στο χαρτί. Ήταν ένας ολόκληρος τρόπος σκέψης.
Κάθε πλήκτρο είχε βάρος. Κάθε λάθος άφηνε το σημάδι του. Δεν υπήρχε «delete», ούτε «backspace» που να εξαφανίζει αθόρυβα μια λέξη. Υπήρχε το χαρτί, η μελανοταινία και ο ήχος των πλήκτρων.
Η γραφομηχανή έκανε τη γραφή μη αναστρέψιμη. Και ίσως γι' αυτό έκανε τον συγγραφέα πιο προσεκτικό.
Ο ήχος της -τακ, τακ, τακ- ήταν ο ρυθμός μιας σκέψης που γινόταν πρόταση. Στο τέλος κάθε γραμμής, το χαρακτηριστικό κουδούνισμα ειδοποιούσε πως έπρεπε να επιστρέψεις στην αρχή. Μια μικρή μηχανική τελετουργία.
Και ύστερα υπήρχε η στιγμή που έβγαινε το χαρτί.
Το κρατούσες στα χέρια σου και έβλεπες όχι απλώς τι είχες γράψει, αλλά τι είχες καταφέρει να μην σβήσεις.
Ίσως γι' αυτό η γραφομηχανή ταιριάζει τόσο πολύ στους συγγραφείς. Δεν τους υποσχόταν ευκολία. Τους ζητούσε απόφαση.
Και μέσα στον θόρυβό της υπήρχε κάτι που χάσαμε στις αθόρυβες οθόνες μας: ο ήχος της σκέψης καθώς γεννιέται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου