Γραμματείς και Φαρισαίοι.

Οι άνθρωποι έχουν μια παράξενη συνήθεια: αγαπούν να κρίνουν τις σχέσεις των άλλων.

Ιδίως όταν δύο άνθρωποι προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους. Όταν δεν ταιριάζουν, σύμφωνα με τα δικά τους μέτρα, τα επαγγέλματα, οι κοινωνικές τάξεις, η ηλικία, η οικονομική κατάσταση, η μόρφωση ή ο τρόπος ζωής.

Θεατρίνες και πολιτικοί.

Γιατροί και τραγουδίστριες.

Δικηγορίνες και φυλακισμένοι.

Καθηγήτριες και μαθητές.

Δημοσιογραφίνες και επιχειρηματίες.

Μηχανικοί και χορεύτριες.

Και κάθε φορά κάποιος θα βρεθεί να ρωτήσει: «Μα τι κοινό μπορεί να έχουν αυτοί οι δύο;»

Ίσως τίποτα από όσα εμείς θεωρούμε σημαντικά. Και ίσως τα πάντα από όσα πραγματικά έχουν σημασία.

Γιατί οι άνθρωποι δεν ερωτεύονται τα επαγγέλματά τους. Δεν ερωτεύονται τα πτυχία τους, τις θέσεις τους, τις περιουσίες τους, τους τίτλους τους ή την κοινωνική τους εικόνα.

Ερωτεύονται έναν άνθρωπο.

Έναν τρόπο να τους κοιτάζει.

Μια φωνή.

Μια παρουσία.

Μια ασφάλεια.

Ένα χαμόγελο.

Μια κατανόηση.

Μια σιωπή που δεν χρειάζεται εξηγήσεις.

Ο γιατρός, όταν επιστρέφει στο σπίτι, παύει να είναι «ο γιατρός». Ο πολιτικός μπορεί να αφήσει την εξουσία έξω από την πόρτα. Η ηθοποιός βγάζει το κοστούμι του ρόλου της. Ο τραγουδιστής αφήνει το μικρόφωνο. Ο καθηγητής κλείνει τα βιβλία. Ο δικηγόρος αφήνει τη δικογραφία στο γραφείο. Ο αγρότης γυρίζει από το χωράφι. Ο ναυτικός επιστρέφει από τη θάλασσα.

Και τότε μένει ο άνθρωπος.

Αυτόν όμως δεν τον γνωρίζουν οι τρίτοι.

Οι τρίτοι βλέπουν μόνο την εικόνα.

Βλέπουν το επάγγελμα, το χρήμα, τη δημοσιότητα, το κοινωνικό κύρος. Βλέπουν αυτό που φαίνεται. Και πάνω σε αυτό χτίζουν ολόκληρες ιστορίες.

Δεν ξέρουν όμως τι συμβαίνει όταν κλείσουν τα φώτα.

Δεν ξέρουν ποιος ήταν εκεί όταν ήρθε η δύσκολη ώρα.

Δεν ξέρουν ποιος στάθηκε δίπλα στον άλλον όταν χάθηκε η σιγουριά.

Δεν ξέρουν ποιος άκουσε χωρίς να διακόψει.

Δεν ξέρουν ποιος έμεινε.

Κι όμως, κρίνουν.

Ίσως επειδή είναι ευκολότερο να κρίνεις μια ξένη σχέση παρά να κοιτάξεις τη δική σου.

Είναι ευκολότερο να σχολιάζεις γιατί ένας καλλιτέχνης είναι με έναν επιστήμονα, γιατί ένας επιχειρηματίας αγαπά μια εκπαιδευτικό ή γιατί ένας άνθρωπος με μεγάλη κοινωνική θέση επέλεξε κάποιον που «δεν του ταιριάζει», παρά να αναρωτηθείς αν εσύ έχεις αγαπήσει ποτέ χωρίς να βάζεις όρους.

Γιατί ποιος αποφασίζει ποιος ταιριάζει με ποιον;

Ποιο κοινωνικό συμβούλιο εκδίδει τις άδειες του έρωτα;

Ποιο πτυχίο πιστοποιεί την καταλληλότητα μιας αγκαλιάς;

Ποια οικονομική κατάσταση εγγυάται την ευτυχία;

Και ποιο επάγγελμα μπορεί να προβλέψει αν δύο άνθρωποι θα αντέξουν ο ένας τον άλλον στις δύσκολες μέρες;

Η αλήθεια είναι πως ο έρωτας δεν διαβάζει βιογραφικά.

Δεν κοιτάζει τίτλους.

Δεν μετρά πτυχία.

Δεν συγκρίνει εισοδήματα.

Δεν ρωτά κοινωνική τάξη.

Μπορεί να βάλει στο ίδιο τραπέζι ανθρώπους που κανείς δεν θα φανταζόταν μαζί.

Και ίσως εκεί βρίσκεται η ομορφιά του: στην ανατροπή όλων όσων εμείς θεωρούμε «ταιριαστά».

Γι’ αυτό ας αφήσουμε τους ανθρώπους να ερωτευτούν και να αγαπήσουν. Ας αφήσουμε τη ζωή τους να είναι δική τους.

Ας σταματήσουμε να ψάχνουμε το «γιατί» στις σχέσεις των άλλων και ας ψάξουμε λίγο περισσότερο το «γιατί» στις δικές μας.

Γιατί στο τέλος δεν έχει σημασία αν είναι θεατρίνα και πολιτικός, γιατρός και τραγουδίστρια, δικηγόρος και ζωγράφος, αγρότης και αρχιτέκτονας, εργάτης και πανεπιστημιακός.

Σημασία έχει αν ο ένας άνθρωπος βρίσκει στον άλλον έναν τόπο να ακουμπήσει.

Και όσοι στέκονται απ’ έξω, κουτσομπολεύουν, καταδικάζουν και αποφασίζουν ποιος πρέπει να αγαπά ποιον, ας θυμηθούν κάτι παλιό:  «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί».

Όχι για εκείνους που αγαπούν.

Για εκείνους που κρίνουν την αγάπη των άλλων.

Γιατί η σχέση δύο ανθρώπων δεν είναι δημόσια υπόθεση. Και η αγάπη κι ο έρωτας δεν ζητά την άδεια κανενός.