Ο άνθρωπος αγαπά περισσότερο εκείνο που απέκτησε με κόπο. Όχι πάντοτε επειδή είναι το πιο όμορφο, το πιο χρήσιμο ή το πιο πολύτιμο, αλλά επειδή μέσα του έχει αφήσει ένα κομμάτι από τον εαυτό του.
Ό,τι έρχεται εύκολα συχνά περνά από τη ζωή μας χωρίς να αφήσει βαθύ ίχνος. Αντίθετα, εκείνο για το οποίο παλέψαμε, περιμέναμε, αποτύχαμε και ξανασηκωθήκαμε, αποκτά μια διαφορετική σημασία. Δεν είναι πια απλώς ένα αντικείμενο, ένας άνθρωπος, μια θέση ή μια επιτυχία. Είναι η συμπυκνωμένη μνήμη της προσπάθειάς μας.
Ίσως γι’ αυτό ο κόπος δεν είναι μόνο το τίμημα της απόκτησης· είναι και ο μηχανισμός που δημιουργεί την αξία. Όταν κάτι μας κοστίζει, το μετράμε διαφορετικά. Και όσο περισσότερο έχουμε επενδύσει σε αυτό, τόσο περισσότερο το αισθανόμαστε ως μέρος της προσωπικής μας ιστορίας.
Υπάρχει όμως και μια παγίδα. Μερικές φορές δεν αγαπάμε πραγματικά αυτό που έχουμε, αλλά αγαπάμε τον κόπο που κάναμε για να το αποκτήσουμε. Κι έτσι συνεχίζουμε να κρατάμε πράγματα που έχουν πάψει να μας ταιριάζουν, μόνο και μόνο επειδή δυσκολευτήκαμε πολύ να τα κερδίσουμε.
Η σοφία ίσως βρίσκεται στη διάκριση: να τιμάς τον κόπο σου χωρίς να γίνεσαι δέσμιός του. Να αναγνωρίζεις την αξία όσων κέρδισες δύσκολα, αλλά να θυμάσαι πως η αξία ενός πράγματος δεν καθορίζεται μόνο από το πόσο σου κόστισε.
Γιατί τελικά δεν αγαπάμε μόνο αυτό που αποκτήσαμε. Αγαπάμε και τον άνθρωπο που χρειάστηκε να γίνουμε για να το αποκτήσουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου