Το παγωτό στο χέρι είναι μια μικρή υπενθύμιση ότι στη ζωή δεν πρέπει να αργείς.
Στην αρχή το κοιτάς.
Μετά το γεύεσαι.
Ύστερα λιώνει.
Κάπως έτσι είναι και οι ευκαιρίες, τα καλοκαίρια, οι έρωτες και η νεότητα.
Μόνο που με το παγωτό υπάρχει μια διαφορά:
αν το χάσεις, μπορείς να πάρεις άλλο.
Με τη ζωή όχι πάντα.
Γι’ αυτό φάε το παγωτό σου όσο είναι ακόμη παγωτό.
Και άσε τη φιλοσοφία για μετά.
Γιατί στη ζωή, όπως και στο παγωτό χωνάκι,
όποιος αργεί, στο τέλος λερώνεται.
Και παγωτό δεν τρώει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου