Χίλιες φορές...

Χίλιες φορές: Η αγάπη απέναντι στον χρόνο και τις ρωγμές.

Υπάρχουν σχέσεις που δεν τελειώνουν επειδή έπαψαν να υπάρχουν συναισθήματα, αλλά επειδή οι άνθρωποι κουράστηκαν να κουβαλούν τις αλήθειες τους. Γιατί η αγάπη δεν είναι πάντα ένας δρόμος στρωμένος με βεβαιότητες· είναι συχνά μια δύσκολη διαδρομή ανάμεσα στις διαφορές, στα λάθη, στις σιωπές και σε όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Οι πιο βαθιές διαφορές δύο ανθρώπων δεν είναι πάντοτε το εμπόδιο. Κάποιες φορές είναι το ίδιο το αποτύπωμα της σχέσης τους. Εκεί όπου δύο διαφορετικοί κόσμοι συναντήθηκαν, εκεί γεννήθηκε κάτι μοναδικό. Ο άλλος δεν αγαπιέται επειδή μοιάζει με εμάς, αλλά επειδή μας αποκαλύπτει έναν κόσμο που δεν γνωρίζαμε. Η αγάπη δεν είναι η κατάργηση της απόστασης· είναι η γέφυρα που χτίζεται πάνω από αυτήν.

Μέσα στις σχέσεις, ο άνθρωπος συχνά αναζητά τα λάθη του άλλου. Είναι πιο εύκολο να δείξει κανείς τον απέναντι παρά να κοιτάξει τον καθρέφτη. Όμως η αληθινή ωριμότητα αρχίζει όταν σταματά η αναζήτηση της ενοχής και αρχίζει η αναζήτηση της ευθύνης. Όταν μπορείς να πεις: «Κι εγώ έφταιξα». Όχι από ενοχή, αλλά από επίγνωση. Γιατί κάθε μεγάλη αγάπη δεν δοκιμάζεται από την απουσία λαθών, αλλά από την ικανότητα των ανθρώπων να τα αναγνωρίσουν.

Ο χρόνος είναι ο μεγάλος κριτής των πάντων. Παίρνει μαζί του ενθουσιασμούς, υποσχέσεις, στιγμές που κάποτε έμοιαζαν αιώνιες. Κι όμως, υπάρχουν κάποιες λέξεις που ο άνθρωπος επιθυμεί να ακούσει ξανά και ξανά, σαν μια μικρή άμυνα απέναντι στη φθορά: ότι υπήρξε αγαπημένος. Όχι σαν κατοχή, όχι σαν απαίτηση, αλλά σαν επιβεβαίωση πως πέρασε από τη ζωή κάποιου και άφησε ίχνος.

Ίσως τελικά η αγάπη να μην είναι η υπόσχεση ότι όλα θα κρατήσουν για πάντα. Ίσως να είναι η γενναιότητα να αγαπάς γνωρίζοντας πως όλα είναι εύθραυστα. Το φιλί μπορεί να χαθεί, το όνειρο μπορεί να μείνει μισό, οι δρόμοι μπορεί κάποτε να χωρίσουν. Αλλά ό,τι υπήρξε αληθινό δεν εξαφανίζεται. Παραμένει σαν μια ήσυχη φλόγα στη μνήμη.

Γιατί ο άνθρωπος δεν μετρά μόνο τα χρόνια που έζησε· μετρά και τις στιγμές που ένιωσε ζωντανός. Και κάποιες αγάπες δεν χρειάζονται αιωνιότητα για να είναι μεγάλες. Χρειάζονται μόνο εκείνη τη μία, αθόρυβη βεβαιότητα: πως κάποτε, μέσα στο χάος του κόσμου, δύο άνθρωποι συναντήθηκαν και αγαπήθηκαν.

"Μέτρησα τις πιο βαθιές μας διαφορές

κι ήταν η σχέση μας αυτές

χάιδεψέ τες αν τις δεις ποτέ

Κι έπειτα το χρόνο μέτρησα να δω

αν προλαβαίνω να σου πω

Από μένα πόσα δεν μπορώ

Ό,τι κι αν γίνει ένα να λες

πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές

πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές

κι εγώ...εσένα

Κι αν μείνει τ’ όνειρο μισό

κι αν το φιλί χαθεί κι αυτό

Ένα να λες σαν να `ναι χθες

Πως μ’ αγαπάς χίλιες φορές...

Έψαξα έτσι ένα ψέμα σου να βρω

να μην μπορώ να τ’ ανεχθώ

και δεν βρήκα ούτε ένα

Κι έπειτα μέτρησα πάλι για να δω

αν είν’ τα λάθη μου εδώ

και δεν έλειπε κανένα."

Στίχοι- μουσική: Ζούδιαρης Νίκος.

Εκτέλεση: Βίλλυ Ραζή.