Ήσυχες νύχτες Αυγούστου.

 

Οι ήσυχες νύχτες του Αυγούστου έχουν έναν δικό τους χρόνο.

Η μέρα έχει φύγει, η ζέστη έχει μαλακώσει και ο κόσμος μοιάζει να χαμηλώνει τη φωνή του. Στις αυλές μένει ακόμη η μυρωδιά του καλοκαιριού, στα βουνά απλώνεται σκοτάδι και πάνω από τις στέγες ο ουρανός ανοίγει βαθύς, γεμάτος αστέρια.

Δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο.

Μια καρέκλα έξω, ένα απαλό αεράκι, ένας μακρινός ήχος και η σιωπή που έρχεται να καθίσει δίπλα σου.

Είναι οι νύχτες που θυμάσαι.

Πρόσωπα, τόπους, κουβέντες που χάθηκαν μέσα στα χρόνια. Όχι με λύπη· περισσότερο με εκείνη τη γλυκιά νοσταλγία που αφήνει η ζωή όταν την κοιτάξεις από μακριά.

Ο Αύγουστος ξέρει να σωπαίνει.

Και μέσα στη σιωπή του, ίσως ακούγονται καλύτερα όσα έχουμε μέσα μας.

Γιατί κάποιες νύχτες δεν είναι φτιαγμένες για να τις γεμίζουμε.

Είναι φτιαγμένες για να μένουμε κάτω από τον ουρανό,

να κοιτάμε τα αστέρια

και να αφήνουμε την ψυχή να αναπνέει.

Ήσυχες νύχτες Αυγούστου.

Μικρές παύσεις του χρόνου.