Το Πράσινο Μίλι.

Το Πράσινο Μίλι: Το Θαύμα που Συνάντησε την Απανθρωπιά.

Υπάρχουν ταινίες που τελειώνουν όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους και υπάρχουν άλλες που συνεχίζουν να ζουν μέσα μας. Ταινίες που δεν αφηγούνται απλώς μια ιστορία, αλλά αφήνουν ένα ερώτημα να αιωρείται: πόση καλοσύνη μπορεί να αντέξει ένας κόσμος που έχει μάθει να τιμωρεί;

Το «Πράσινο Μίλι» (The Green Mile, 1999), σε σκηνοθεσία του Frank Darabont και βασισμένο στο μυθιστόρημα του Stephen King, είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά δράματα του σύγχρονου κινηματογράφου. Δεν είναι απλώς μια ιστορία φυλακής. Είναι μια παραβολή για την αδικία, την ανθρώπινη σκληρότητα και το βάρος ενός θαύματος που εμφανίζεται σε λάθος τόπο και λάθος εποχή.

Η ιστορία μάς μεταφέρει στο 1935, σε μια φυλακή του αμερικανικού Νότου. Εκεί βρίσκεται η Πτέρυγα Ε, ο διάδρομος που οι κρατούμενοι αποκαλούν «Πράσινο Μίλι», εξαιτίας του πράσινου δαπέδου που οδηγεί τους μελλοθάνατους στην ηλεκτρική καρέκλα.

Ο Πολ Έτζκομπ (Tom Hanks) είναι ο επικεφαλής των δεσμοφυλάκων. Ένας άνθρωπος που προσπαθεί να κρατήσει την ανθρωπιά του μέσα σε έναν χώρο όπου η βία, η εξουσία και ο θάνατος αποτελούν καθημερινότητα.

Η ζωή του αλλάζει όταν φτάνει ένας νέος κρατούμενος: ο Τζον Κόφι (Michael Clarke Duncan). Πρόκειται για έναν γιγαντόσωμο Αφροαμερικανό, ο οποίος έχει καταδικαστεί άδικα για τον βιασμό και τη δολοφονία δύο μικρών κοριτσιών (ενώ στην πραγματικότητα προσπαθούσε να τα σώσει). Ένας γιγαντόσωμος άνδρας, που με την πρώτη ματιά προκαλεί φόβο. Όμως πίσω από το τεράστιο σώμα κρύβεται μια ψυχή εύθραυστη, σχεδόν παιδική. Ο Κόφι φοβάται το σκοτάδι, κλαίει εύκολα και κουβαλά μέσα του μια βαθιά θλίψη για τον πόνο του κόσμου.

Η αντίθεση είναι συγκλονιστική: ο άνθρωπος που μοιάζει τέρας είναι ο πιο ανθρώπινος απ’ όλους.

Σύντομα αποκαλύπτεται πως ο Κόφι διαθέτει ένα ανεξήγητο χάρισμα. Δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Είναι κάποιος που θεραπεύει, ανακουφίζει και παίρνει πάνω του τον πόνο των άλλων.

-Θεραπεύει τον ίδιο τον Πολ από μια σοβαρή ασθένεια.

-Σώζει το μικρό ποντίκι, τον «Κύριο Τζινγκλς», το ποντικάκι-μασκότ της φυλακής, το οποίο ποδοπάτησε μέχρι θανάτου ο σαδιστής δεσμοφύλακας Πέρσι Γουέτμορ.

-Γιατρεύει τον καρκίνο στον εγκέφαλο της Μελίντα, συζύγου του διευθυντή των φυλακών, αφού οι δεσμοφύλακες τον φυγαδεύουν κρυφά για μία νύχτα.

Όμως το μεγαλύτερο θαύμα του δεν είναι η δύναμή του. Είναι η καρδιά του.

Ο Κόφι δεν μισεί αυτούς που τον αδικούν. Δεν ζητά εκδίκηση. Απλώς κουράζεται από τη δυστυχία που βλέπει παντού.

«Κουράστηκα, αφεντικό», λέει στον Πολ. Κουράστηκε να αισθάνεται τον πόνο των ανθρώπων σαν αμέτρητα κομμάτια γυαλιού που πληγώνουν την ψυχή του.

Η αποκάλυψη της αλήθειας έρχεται αργά. Ο πραγματικός δολοφόνος των δύο παιδιών δεν είναι ο Κόφι, αλλά ο ψυχοπαθής κατάδικος Γουίλιαμ Γουόρτον, γνωστός ως «Wild Bill».

Όταν ο Κόφι απορροφά τον καρκίνο της Μελίντα, δεν τον αποβάλλει από μέσα του όπως έκανε συνήθως. Επιστρέφοντας στη φυλακή, αρπάζει τον κακόβουλο Πέρσι και μεταφέρει την ασθένεια/κακία μέσα του. Υπό την επήρεια αυτής της δύναμης, ο Πέρσι πυροβολεί και σκοτώνει τον «Wild Bill» Γουόρτον, τον ψυχοπαθή κατάδικο της πτέρυγας. Ο Πέρσι παθαίνει μόνιμο ψυχωσικό σοκ και καταλήγει σε άσυλο. Μέσω του μεταφυσικού αγγίγματος, ο Κόφι μεταφέρει στον Πολ το όραμά του, αποκαλύπτοντάς του την αλήθεια:

Ο πραγματικός δολοφόνος των δύο κοριτσιών ήταν ο «Wild Bill». Ο Κόφι βρέθηκε στο σημείο επειδή προσπαθούσε, χρησιμοποιώντας το χάρισμά του, να επαναφέρει τα κορίτσια στη ζωή, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά.

Ο Πολ και οι υπόλοιποι δεσμοφύλακες, γνωρίζοντας πλέον ότι ο Κόφι είναι απόλυτα αθώος και μια «επίγεια θεϊκή ύπαρξη», βιώνουν τεράστιο ηθικό δίλημμα. Ο Πολ προσφέρεται να τον αφήσει να αποδράσει, αλλά ο Κόφι αρνείται. Δηλώνει κουρασμένος από την κακία του κόσμου και τον καθημερινό ανθρώπινο πόνο που νιώθει στο κεφάλι του σαν «θραύσματα γυαλιού».

Η εκτέλεση του Τζον Κόφι στην ηλεκτρική καρέκλα είναι μια από τις πιο σπαρακτικές σκηνές του σινεμά. Η τελευταία του επιθυμία είναι να μην του φορέσουν τη μαύρη κουκούλα, επειδή φοβάται το σκοτάδι. Οι δεσμοφύλακες εκτελούν την εντολή με δάκρυα στα μάτια.

Το τέλος της ταινίας μετατρέπει την ιστορία σε υπαρξιακό μύθο.

Ο Πολ, πολλά χρόνια μετά, ζει ακόμα. Η δύναμη του Κόφι τού χάρισε μια ζωή πέρα από τα φυσιολογικά όρια.

Όμως αυτή η ζωή δεν είναι ευλογία.

Είναι τιμωρία.

Γιατί ο Πολ πρέπει να βλέπει όλους όσους αγαπά να φεύγουν. Να μένει μόνος, κουβαλώντας τη μνήμη ενός ανθρώπου που δεν μπόρεσε να σώσει.

Το δικό του «Πράσινο Μίλι» συνεχίζεται για πάντα.

Το «Πράσινο Μίλι» δεν είναι μόνο μια καταγγελία για τη θανατική ποινή. Είναι μια βαθύτερη ερώτηση: Τι κάνει ένας κόσμος στους ανθρώπους που είναι καλύτεροι από τον ίδιο;

Ο Κόφι δεν καταστρέφεται επειδή είναι αδύναμος. Καταστρέφεται επειδή είναι υπερβολικά ευαίσθητος για έναν κόσμο που συχνά επιβραβεύει τη σκληρότητα.

Η ταινία μιλά για τον ρατσισμό, την προκατάληψη, την αδικία, αλλά πάνω απ’ όλα μιλά για την ανάγκη του ανθρώπου να αναγνωρίζει το φως όταν αυτό εμφανίζεται μπροστά του.

Γιατί πολλές φορές το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ότι κάποιος μπορεί να θεραπεύσει. Είναι ότι κάποιος μπορεί, παρά όλο το κακό που υπάρχει γύρω του, να παραμείνει καλός.