Η Σιωπή Δεν Είναι Ποτέ Ουδέτερη.

Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή είναι αρετή. Είναι η σιωπή της περισυλλογής, της ταπεινότητας, της σοφίας. Υπάρχουν όμως και στιγμές που η σιωπή παύει να είναι αρετή και γίνεται παραίτηση. Γίνεται το καταφύγιο της συνείδησης που φοβάται να αντικρίσει τον εαυτό της.

Δεν σωπαίνουμε μόνο όταν καίγονται τα δάση. Δεν σωπαίνουμε όταν καίγεται η αλήθεια, όταν διαβρώνεται η δικαιοσύνη, όταν η αυθαιρεσία παρουσιάζεται ως κανονικότητα, όταν η εξουσία ξεχνά ότι υπάρχει για να υπηρετεί και όχι για να κυριαρχεί. Γιατί κάθε εποχή έχει τις δικές της φωτιές. Άλλες αφήνουν στάχτες στη γη και άλλες στην ψυχή μιας κοινωνίας.

Η δημοκρατία δεν πεθαίνει από έναν μεγάλο κρότο. Φθείρεται από τις μικρές καθημερινές σιωπές. Από εκείνη τη φράση που δεν ειπώθηκε, από την αδικία που προσπεράστηκε, από την αλήθεια που θυσιάστηκε για την ευκολία ή τον φόβο. Έτσι η σιωπή γίνεται συνήθεια και η συνήθεια μετατρέπεται σε συνενοχή.

Καμία κοινωνία δεν μπορεί να παραμείνει ελεύθερη όταν οι πολίτες της παύουν να υπερασπίζονται το κοινό καλό. Η ελευθερία δεν είναι ένα κεκτημένο που διατηρείται μόνο του· είναι μια καθημερινή ευθύνη. Χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να μιλήσουν, όχι από μίσος ή φανατισμό, αλλά από αγάπη για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο ερώτημα να μην είναι ποιοι προκάλεσαν την καταστροφή, αλλά ποιοι την άφησαν να φαντάζει φυσιολογική. Γιατί ο πολιτισμός δεν χάνεται μόνο από τις πράξεις των ισχυρών. Χάνεται και από τη σιωπή εκείνων που, ενώ έβλεπαν, επέλεξαν να μη μιλήσουν. Να σιωπήσουν...

Η φωνή ενός ανθρώπου μπορεί να μοιάζει μικρή απέναντι στον κόσμο. Όμως κάθε μεγάλη αλλαγή άρχισε από κάποιον που αρνήθηκε να θεωρήσει τη σιωπή αρετή. Γιατί υπάρχουν εποχές όπου το να μιλάς δεν είναι απλώς δικαίωμα. Είναι χρέος.