Η ζωή σπάνια αποκαλύπτεται μέσα από τα ίδια τα πράγματα. Την καταλαβαίνουμε κυρίως μέσα από τις αντιθέσεις τους.
Το φως αποκτά νόημα επειδή υπάρχει το σκοτάδι. Η σιωπή γίνεται αισθητή επειδή κάποτε υπήρξε θόρυβος. Η χαρά βαθαίνει όταν έχουμε γνωρίσει τη λύπη, και η παρουσία αποκτά την πραγματική της αξία όταν έχουμε βιώσει την απουσία.
Η αντίθεση δεν είναι απαραίτητα σύγκρουση. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε καθαρότερα. Όπως ένας πίνακας χρειάζεται τις σκιές του για να αναδείξει το φως, έτσι και η ζωή χρειάζεται τις σκοτεινές της πλευρές για να μας αποκαλύψει τις φωτεινές.
Ίσως γι’ αυτό οι πιο σημαντικές αλήθειες δεν βρίσκονται ποτέ στη μία πλευρά. Βρίσκονται ανάμεσα στις δύο.
Εκεί όπου το φως συναντά τη σκιά.
Εκεί όπου η απώλεια συναντά τη μνήμη.
Εκεί όπου το τέλος αφήνει χώρο για μια αρχή.
Γιατί πολλές φορές δεν είναι η αντίθεση που χωρίζει τα πράγματα.
Είναι αυτή που τα κάνει ορατά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου