Υπάρχουν συναντήσεις που δεν τις κανονίζουμε.
Έρχονται μόνες τους, την ώρα που πρέπει, με ανθρώπους που ίσως δεν γνωρίζαμε πως περιμέναμε.
Το πεπρωμένο δεν χτυπά πάντα την πόρτα. Μερικές φορές περνά δίπλα μας αθόρυβα και περιμένει να το αναγνωρίσουμε.
Κι εμείς, συχνά, το λέμε σύμπτωση.
Μια γνωριμία. Ένας δρόμος που πήραμε κατά λάθος. Ένα τηλεφώνημα. Μια απόφαση της τελευταίας στιγμής. Ένα «ναι» αντί για ένα «όχι». Μικρές στιγμές που, χωρίς να το ξέρουμε, αλλάζουν την κατεύθυνση ολόκληρης της ζωής.
Ίσως τελικά το πεπρωμένο να μην είναι αυτό που μας περιμένει κάπου μπροστά.
Ίσως να είναι εκείνο που συναντάμε κάθε φορά που τολμάμε να βαδίσουμε έξω από τον δρόμο που είχαμε χαράξει.
Και κάποιες φορές, η πιο σημαντική συνάντηση δεν είναι με έναν άνθρωπο.
Είναι με τον ίδιο μας τον εαυτό -εκείνον που θα μπορούσαμε να γίνουμε, αν είχαμε το θάρρος να ακολουθήσουμε τη ζωή όταν μας καλεί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου