Καφές στο Κιόνι.

 

Στο Κιόνι ο καφές δεν πίνεται· αργοταξιδεύει.

Κάθεται πάνω στο ξύλινο τραπέζι δίπλα στη θάλασσα, ανάμεσα στο άρωμα του καφέ και την αλμύρα του Ιονίου, σαν μια μικρή παύση ανάμεσα στην αναχώρηση και την επιστροφή.

Απέναντι οι βάρκες μοιάζουν με ξεχασμένες σκέψεις του Οδυσσέα. Λικνίζονται ήσυχα, σαν να γνωρίζουν πως κάθε ταξίδι κρύβει μέσα του έναν πόθο: τον νόστο. Την επιστροφή όχι μόνο σε έναν τόπο, αλλά σε μια παλιά εκδοχή του εαυτού μας.

Στα πέτρινα σπίτια του Κιoνιού, στις αυλές που μυρίζουν χρόνο, στις σκιές των δρόμων που κατηφορίζουν προς το νερό, κατοικούν τα ερείπια μιας άλλης εποχής. Όχι ερείπια φθοράς, αλλά μνήμης. Ίχνη ανθρώπων που αγάπησαν, περίμεναν, έφυγαν και κάποτε γύρισαν.

Ο καφές στο Κιόνι είναι μια μικρή Ιθάκη. Μια στιγμή όπου δεν ζητάς τίποτα από τον χρόνο, παρά μόνο να καθίσει για λίγο μαζί σου. Κοιτάς τη θάλασσα και καταλαβαίνεις πως το ταξίδι δεν τελειώνει όταν φτάσεις. Τελειώνει όταν μάθεις να ακούς τη σιωπή του τόπου που σε περίμενε.

Και τότε, ανάμεσα σε μια γουλιά καφέ και σε ένα βλέμμα προς το πέλαγος, ο Οδυσσέας μέσα μας ψιθυρίζει: «Έφτασα. Όχι εκεί όπου ξεκίνησα, αλλά εκεί όπου έπρεπε να ξαναξεκινήσω».