Βουνό ή θάλασσα?

 

Βουνό ή θάλασσα; Ίσως είναι ένα από εκείνα τα ερωτήματα που δεν ζητούν πραγματικά απάντηση. Γιατί δεν διαλέγεις απλώς έναν τόπο· διαλέγεις έναν τρόπο να κοιτάς τον κόσμο.

Η θάλασσα έχει την απεραντοσύνη. Ανοίγεται μπροστά σου χωρίς σύνορα, παίρνει μαζί της τη σκέψη και την αφήνει να ταξιδέψει. Στο κύμα υπάρχει η κίνηση, στον ορίζοντα η προσμονή, στο αλάτι μια αίσθηση ελευθερίας. Η θάλασσα σε μαθαίνει να φεύγεις.

Το βουνό, όμως, έχει άλλη γλώσσα. Δεν απλώνεται· υψώνεται. Δεν υπόσχεται εύκολη διαδρομή. Ζητά ανηφόρα, ανάσα, επιμονή. Κι όσο ανεβαίνεις, τόσο περισσότερο αφήνεις πίσω σου τον θόρυβο. Εκεί, ανάμεσα στα έλατα, στις πέτρες και στον καθαρό αέρα, η σιωπή αποκτά βάθος. Το βουνό σε μαθαίνει να μένεις.

Ίσως γι’ αυτό το βουνό έχει κάτι πιο εσωτερικό. Η θάλασσα κοιτάζει προς τα έξω, το βουνό προς τα μέσα. Η μία σου ανοίγει τον ορίζοντα· το άλλο σου αποκαλύπτει το ύψος που μπορείς να αντέξεις.

Και κάπου εκεί, ψηλά, καταλαβαίνεις πως η θέα δεν είναι μόνο αυτό που βλέπουν τα μάτια. Είναι κι αυτό που αλλάζει μέσα σου.

Βουνό, λοιπόν.

Όχι γιατί η θάλασσα δεν είναι όμορφη. Αλλά γιατί στο βουνό, όταν σταθείς απέναντι στον ορίζοντα, νιώθεις πως η ψυχή έχει ακόμη δρόμο να ανέβει.

Ψυχή βαθιά.