Μην ψάχνεις τον παράδεισο. Δεν είναι τόπος. Δεν βρίσκεται κάπου μακριά, πίσω από βουνά, θάλασσες και ορίζοντες. Δεν έχει συντεταγμένες, ούτε δρόμο που οδηγεί σ’ αυτόν. Ο παράδεισος είναι συναίσθημα.
Μπορεί να γεννηθεί σε μια στιγμή που δεν την περιμένεις. Σ’ ένα βλέμμα που σε γαληνεύει, σ’ ένα χέρι που κρατά το δικό σου, σ’ ένα πρωινό βουνό που ανοίγει μπροστά σου σαν προσευχή. Μπορεί να είναι ο ήχος μιας παλιάς βρύσης, η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, ένα σπίτι που θυμάσαι ή μια σιωπή στην οποία, για πρώτη φορά, δεν αισθάνεσαι μόνος.
Γιατί ο άνθρωπος πέρασε τη ζωή του ψάχνοντας τόπους, ενώ αυτό που πραγματικά αναζητούσε ήταν μια κατάσταση της ψυχής. Αναζητούσε εκείνη τη σπάνια στιγμή όπου ο χρόνος παύει να τον κυνηγά και η καρδιά δεν ζητά τίποτε περισσότερο.
Ο παράδεισος δεν είναι η απουσία δυσκολιών. Είναι η παρουσία νοήματος μέσα στις δυσκολίες. Είναι να μπορείς, ακόμη και μέσα στην απώλεια, να βρίσκεις κάτι που αξίζει να αγαπήσεις. Να κοιτάς ψηλά και να αισθάνεσαι ότι, για λίγο, όλα βρίσκονται στη θέση τους.
Ίσως γι’ αυτό ο παράδεισος δεν μπορεί να χαρτογραφηθεί. Γιατί ο καθένας τον κουβαλά μέσα του. Άλλος τον βρίσκει σ’ ένα βουνό, άλλος στη θάλασσα, άλλος σ’ ένα πρόσωπο, κι άλλος σε μια στιγμή απόλυτης μοναξιάς όπου συμφιλιώνεται επιτέλους με τον εαυτό του.
Μην ψάχνεις, λοιπόν, τον παράδεισο στον κόσμο. Ψάξε τη στιγμή που η ψυχή σου θα πάψει να ζητά να βρίσκεται κάπου αλλού.
Εκεί αρχίζει.
Εκεί είναι ο παράδεισος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου