Το καπέλωμα.

 

Στις σχέσεις το καπέλωμα δεν είναι κοινή πρακτική όπως στην πολιτική. Είναι καθημερινή τέχνη.

Ξεκινάει αθώα: «Εγώ δεν σου λέω τι να κάνεις, απλώς σου εξηγώ τι πρέπει να κάνεις». Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβεις, έχεις χάσει την αυτονομία σου, τον έλεγχο και πιθανότατα και την άποψή σου.

Το καπέλωμα έχει πολλές μορφές. Μπορεί να είναι ένα βλέμμα, ένα «άστο, θα το κάνω εγώ», ένα «εσύ δεν καταλαβαίνεις» ή το περίφημο «εγώ σε ξέρω καλύτερα από σένα». Στην αρχή μοιάζει με ενδιαφέρον. Με τον καιρό αποκαλύπτεται ως μικρή δικτατορία με παντόφλες.

Το αστείο είναι πως συνήθως καπελώνει εκείνος που δηλώνει ότι δεν καπελώνει ποτέ. Όπως ακριβώς εκείνος που λέει «δεν ζηλεύω καθόλου», ενώ γνωρίζει ήδη ποιος έκανε like στη φωτογραφία του 2019.

Στις σχέσεις, λοιπόν, χρειάζεται μέτρο. Γιατί άλλο να κρατάς κάποιον κοντά σου κι άλλο να του φοράς το καπέλο μέχρι τα μάτια. Και κυρίως: μια σχέση θέλει δύο κεφάλια. Όχι ένα καπέλο για δύο.