Στο κατάστρωμα του πλοίου της γραμμής, η στεριά απομακρύνεται αργά, σαν σκέψη που ξεθωριάζει. Πίσω χάνεται το λιμάνι· μπροστά, ανοίγεται ένας ορίζοντας ανοιχτός.
Άνθρωποι στέκονται σιωπηλοί, ο καθένας με τη δική του μικρή ιστορία, το δικό του λιμάνι, τη δική του αναχώρηση. Το πλοίο δεν ταξιδεύει μόνο ανάμεσα σε τόπους. Ταξιδεύει ανάμεσα σε ζωές.
Κι εκεί, στο κατάστρωμα, μέσα στον αέρα και στην αλμύρα, η απόσταση αποκτά άλλη σημασία. Για λίγο δεν υπάρχει ούτε πριν ούτε μετά. Υπάρχει μόνο η θάλασσα, το πλοίο και η αίσθηση πως κάπου, πέρα από τον ορίζοντα, περιμένει ένας άλλος τόπος -ή ίσως ένας άλλος εαυτός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου