Η Ιθάκη ως λόγος.

Η Ιθάκη δεν είναι ο τόπος όπου φτάνεις· είναι ο λόγος που συνεχίζεις να ταξιδεύεις.

Ίσως γι’ αυτό η Ιθάκη δεν βρίσκεται ποτέ πραγματικά στο τέλος του δρόμου. Βρίσκεται μέσα μας, σαν μια αόρατη πυξίδα που επιμένει να δείχνει προς τα εμπρός, ακόμη κι όταν ο ορίζοντας χάνεται μέσα στην ομίχλη. Είναι ο σκοπός που δίνει νόημα στην περιπλάνηση, όχι η ανταμοιβή της άφιξης.

Ο Οδυσσέας δεν ταξίδεψε μόνο για να επιστρέψει. Ταξίδεψε για να γίνει άλλος. Κάθε θάλασσα, κάθε κίνδυνος, κάθε απώλεια αφαίρεσε κάτι από εκείνον και ταυτόχρονα του αποκάλυψε κάτι που δεν γνώριζε. Γιατί ο άνθρωπος, τελικά, δεν επιστρέφει ποτέ ίδιος στον τόπο απ’ όπου ξεκίνησε.

Κι όταν κάποτε φτάσει στην Ιθάκη, μπορεί να καταλάβει πως το πολυτιμότερο δεν ήταν η ακτή που αντίκρισε, αλλά η διαδρομή που τον έφερε ως εκεί. Οι άνθρωποι που συνάντησε, οι θύελλες που άντεξε, οι φόβοι που ξεπέρασε, οι στιγμές που νόμισε πως χάθηκε.

Ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη αλήθεια της Ιθάκης: δεν μας υπόσχεται έναν προορισμό· μας χαρίζει έναν λόγο να μην εγκαταλείψουμε το ταξίδι.

Και όσο ταξιδεύουμε, όσο ακόμη αναζητούμε, όσο υπάρχει ένας ορίζοντας μπροστά μας, η Ιθάκη υπάρχει.