Η κοινή σφήκα, η Vespula vulgaris, είναι ένα μικρό πλάσμα που κουβαλά πάνω του μια δυσανάλογη δύναμη. Μικρή στο σώμα, μεγάλη στην αποφασιστικότητα, κινείται ανάμεσα στα λουλούδια, στα δέντρα και στις ανθρώπινες αυλές, χωρίς να μας ζητά την άδεια να υπάρχει.
Το κεντρί της δεν είναι απλώς ένα όπλο άμυνας. Είναι μέρος της στρατηγικής της για την επιβίωση. Μπορεί να το χρησιμοποιήσει όταν απειλείται, αλλά και στο κυνήγι, για να ακινητοποιήσει τη λεία της. Ένα τόσο μικρό όργανο υπηρετεί έτσι δύο ανάγκες της ζωής: να προστατεύει και να εξασφαλίζει τροφή.
Κι εκεί βρίσκεται ίσως η παράξενη σοφία της φύσης. Τίποτε δεν είναι φτιαγμένο μόνο για έναν σκοπό. Η ίδια δύναμη που προστατεύει μπορεί να γίνει δύναμη επίθεσης· αυτό που φαίνεται απειλητικό είναι, για το πλάσμα που το διαθέτει, απλώς ένας τρόπος να συνεχίσει να υπάρχει.
Η σφήκα δεν είναι καλή ούτε κακή. Δεν κεντρίζει από θυμό και δεν κυνηγά από κακία. Δεν γνωρίζει την ηθική του ανθρώπου. Γνωρίζει μόνο τον αδυσώπητο νόμο της ζωής: να προστατεύεσαι, να κυνηγάς, να επιβιώνεις και να συνεχίζεις να πετάς.
Κι ίσως αυτό είναι το πιο ταπεινό μάθημα που μας αφήνει ένα τόσο μικρό έντομο: πως η ζωή, πριν γίνει φιλοσοφία, είναι πρώτα απ’ όλα ένας αγώνας να παραμείνει ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου