Στις 16 Αυγούστου 1977, ο Έλβις Πρίσλεϊ πέθανε στο Μέμφις. Ο άνθρωπος που είχε γίνει «Βασιλιάς» μιας ολόκληρης εποχής, που είχε αλλάξει τη μουσική, την εικόνα και τη σχέση μιας γενιάς με το τραγούδι, έφυγε όπως φεύγουν όλοι οι άνθρωποι: μόνος απέναντι στο αναπόφευκτο.
Και τότε ίσως αποκαλύπτεται η μεγαλύτερη ειρωνεία της ανθρώπινης δόξας.
Και οι βασιλιάδες πεθαίνουν.
Πεθαίνουν οι αυτοκράτορες, οι πρόεδροι, οι σταρ, οι πλούσιοι, οι διάσημοι, εκείνοι που κάποτε έμοιαζαν μεγαλύτεροι από τη ζωή. Πεθαίνουν κι εκείνοι που τα ονόματά τους φωτίζουν πλατείες, στάδια, οθόνες και βιβλία. Ο χρόνος, αδιάφορος απέναντι στη φήμη, δεν αναγνωρίζει τίτλους.
Ο Έλβις υπήρξε για εκατομμύρια ανθρώπους κάτι περισσότερο από τραγουδιστής. Ήταν σύμβολο. Η φωνή μιας εποχής που ήθελε να σπάσει τα καλούπια της προηγούμενης. Η κίνηση του σώματός του έγινε σκάνδαλο, η εμφάνισή του πρόκληση, η μουσική του επανάσταση. Κι όμως, πίσω από τον μύθο υπήρχε ένας άνθρωπος.
Κι αυτό είναι ίσως το πιο συγκλονιστικό.
Όσο ψηλά κι αν ανέβει κάποιος, στο τέλος επιστρέφει στην ίδια ανθρώπινη μοίρα. Η σκηνή σβήνει. Τα φώτα κλείνουν. Το χειροκρότημα κάποτε σταματά.
Μένει μόνο ό,τι κατάφερε να αφήσει μέσα στους άλλους.
Ο Έλβις πέθανε, αλλά το τραγούδι του δεν πέθανε μαζί του. Η φωνή του εξακολουθεί να ταξιδεύει από γενιά σε γενιά. Κι έτσι ο άνθρωπος χάνει τη ζωή του, αλλά μπορεί να κερδίσει κάτι παράξενο απέναντι στον χρόνο: τη μνήμη.
Ίσως τελικά αυτή να είναι η μόνη αθανασία που μας επιτρέπεται.
Όχι να μη πεθάνουμε.
Αλλά να υπάρξει κάποιος, κάποτε, που θα ακούσει τη φωνή μας μέσα στη σιωπή των χρόνων και θα πει:
«Κάποτε υπήρξε αυτός ο άνθρωπος.»
Γιατί και οι βασιλιάδες πεθαίνουν.
Μόνο που μερικοί αφήνουν πίσω τους ένα τραγούδι που αρνείται να πεθάνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου