Τα ψάρια του λιμανιού ζουν μέσα σε μια παράξενη ελευθερία. Έχουν νερό γύρω τους, κι όμως έχουν όρια. Κινούνται αδιάκοπα, αλλά σχεδόν πάντα επιστρέφουν στον ίδιο τόπο.
Ίσως γιατί κάθε πλάσμα συνηθίζει τα όριά του τόσο πολύ, ώστε κάποτε τα θεωρεί φύση.
Το λιμάνι είναι η ανθρώπινη ανάγκη για ασφάλεια. Τα σχοινιά, οι κάβοι, οι προβλήτες, τα φώτα της νύχτας. Όλα εκείνα που μας προστατεύουν από το άγνωστο και, την ίδια στιγμή, μας πείθουν πως το άγνωστο είναι κίνδυνος.
Κι όμως, έξω από το λιμάνι αρχίζει η θάλασσα.
Εκεί δεν υπάρχει τίποτε να κρατηθείς. Μόνο ο ορίζοντας. Και ίσως αυτή να είναι η βαθύτερη μορφή ελευθερίας: όχι να έχεις κάπου να επιστρέψεις, αλλά να μπορείς να φύγεις χωρίς να γνωρίζεις πού θα σε βγάλει το ρεύμα.
Τα ψάρια του λιμανιού δεν φοβούνται τη θάλασσα. Φοβούνται ίσως αυτό που δεν γνωρίζουν.
Όπως κι εμείς.
Και κάπου ανάμεσα στην ασφάλεια και στην περιπλάνηση, ανάμεσα στον κάβο και στον ορίζοντα, βρίσκεται η ζωή.
Γιατί μπορεί να γυρίζουμε πάντα στο ίδιο λιμάνι· αλλά δεν είμαστε ποτέ ο ίδιος άνθρωπος που έφυγε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου