Ο υπερόπτης γλάρος.

Υπάρχει ένας γλάρος που δεν κατοικεί στις ακτές αλλά στην ιδέα της ακτής. Όσοι τον βλέπουν πιστεύουν πως είναι ένα συνηθισμένο πουλί· όσοι τον παρατηρούν περισσότερο αρχίζουν να υποψιάζονται πως είναι ένας αρχαίος φιλόσοφος μεταμορφωμένος σε φτερά.

Η υπεροψία του δεν στρέφεται προς τα άλλα πλάσματα. Στρέφεται προς τις βεβαιότητες. Δεν αναγνωρίζει σύνορα ανάμεσα στη θάλασσα και στον ουρανό, όπως δεν αναγνωρίζει σύνορα ανάμεσα στην ελευθερία και στον κίνδυνο. Πετά εκεί όπου ο άνθρωπος βλέπει μόνο κενό.

Κάποτε αναρωτήθηκα αν ο γλάρος περιφρονεί τον κόσμο. Ύστερα κατάλαβα πως το αντίθετο ίσως είναι αλήθεια. Είναι ο κόσμος που δεν αντέχει το βλέμμα του γλάρου. Γιατί μέσα στα μάτια του καθρεφτίζεται μια ενοχλητική σκέψη: ότι η φύση δεν μας όρισε ποτέ βασιλιάδες της, αλλά περαστικούς.

Λένε πως οι υπερήφανοι πέφτουν. Ο γλάρος, όμως, πέφτει μόνο για να ξαναγίνει άνεμος. Κάθε βουτιά του στη θάλασσα είναι μια διάψευση της βαρύτητας και κάθε απογείωση μια υπενθύμιση ότι η ελευθερία δεν είναι προνόμιο, αλλά τρόπος ύπαρξης.

Ίσως, λοιπόν, ο υπερόπτης γλάρος να μην υπάρχει ως πουλί. Ίσως να είναι μια αλληγορία που επινόησε η θάλασσα για να θυμίζει στον άνθρωπο πως όποιος σηκώνει πολύ το βλέμμα προς τον ορίζοντα, αργά ή γρήγορα παύει να πιστεύει ότι ο κόσμος τελειώνει εκεί όπου φτάνουν τα πόδια του.