Μύδια στο τραπέζι.

 

Τα μύδια δεν ανοίγουν εύκολα. Κρατούν κλεισμένο μέσα τους ένα μυστικό, όπως κάποια βλέμματα που χρειάζονται χρόνο για να ομολογήσουν αυτό που αισθάνονται. Στο τραπέζι φτάνουν σαν μικρά σκοτεινά κοχύλια της θάλασσας, φυλαγμένα από τα κύματα, περιμένοντας το χέρι που θα τα αγγίξει με προσοχή.

Υπάρχει κάτι ερωτικό στην πράξη του να μοιράζεσαι μύδια. Δεν είναι φαγητό της βιασύνης· είναι μια μικρή τελετουργία εγγύτητας. Τα δάχτυλα πλησιάζουν, τα βλέμματα συναντιούνται, η σιωπή ανάμεσα στις λέξεις γίνεται πιο πυκνή. Η αλμύρα τους θυμίζει πως η θάλασσα έχει τη δική της γλώσσα για τον πόθο.

Κάθε κέλυφος είναι ένας μικρός κλειστός κόσμος. Και κάθε άνοιγμα μια αποκάλυψη. Όπως και οι άνθρωποι, τα μύδια δείχνουν την ομορφιά τους μόνο όταν κάποιος έχει την υπομονή να τα πλησιάσει.

Στο τέλος μένουν στο τραπέζι τα άδεια κελύφη και μια παράξενη αίσθηση πληρότητας. Σαν να πέρασε από εκεί ένα κύμα, άφησε λίγη θάλασσα και πήρε μαζί του λίγη μοναξιά.