«Η συνωμοσία αφρού και παγωτού...»

Ο φραπές, από μόνος του, είναι ήδη μια άρνηση της βεβαιότητας: στιγμιαίος, αφρισμένος, λίγο τεχνητός, αλλά με την ψευδαίσθηση της ανεμελιάς.

Και μέσα του, το παγωτό δεν πέφτει απλώς· εισβάλλει.

Στην αρχή επιπλέει σαν λευκό νησί μέσα σε καφέ θάλασσα. Μετά αρχίζει η διάλυση: η κρύα του σάρκα υποχωρεί στον αφρό, γλυκαίνει την πίκρα, αλλά ταυτόχρονα την αποδυναμώνει. Ο φραπές χάνει τη λιτότητά του και γίνεται κάτι άλλο -πιο παχύ, πιο αβέβαιο, σχεδόν μεθυσμένο.

Είναι σαν να βάζεις μνήμη παιδική μέσα σε ρόφημα ενηλίκου και να περιμένεις να συνεννοηθούν.

Το κουτάλι δεν ανακατεύει μόνο υλικά· ανακατεύει εποχές: το καλοκαίρι της πλατείας και το καλοκαίρι της γλώσσας. Και στο τέλος, αυτό που πίνεις δεν είναι ούτε φραπές ούτε παγωτό.

Είναι μια μικρή, προσωρινή συνωμοσία εναντίον της καθαρότητας.