Έγινε "σκνίπα".

 

Πολλοί πιστεύουν πως η σκνίπα, ο φλεβοτόμος το μικροσκοπικό έντομο που μοιάζει με κουνούπι, έγινε συνώνυμη της μέθης επειδή πετά άτακτα, σαν να έχει χάσει τον προσανατολισμό της. Ίσως όμως να υπάρχει μια βαθύτερη αλήθεια. Η σκνίπα δεν είναι πλάσμα της μέθης· είναι πλάσμα της δίψας.

Οι φλεβοτόμοι, οι μικροσκοπικές αυτές σκνίπες, ζουν σχεδόν αόρατοι μέσα στο σούρουπο. Μόνο το θηλυκό αναζητά αίμα, όχι από αγριότητα, αλλά από βιολογική ανάγκη. Οι πρωτεΐνες του αίματος είναι απαραίτητες για να ωριμάσουν τα αυγά του. Πετά σιωπηλά, σχεδόν χωρίς να γίνεται αντιληπτή, καθοδηγούμενη από τη θερμότητα του σώματος, το διοξείδιο του άνθρακα της αναπνοής και τις ανεπαίσθητες οσμές του δέρματος. Δεν κυνηγά· αναζητά. Δεν επιτίθεται· διψά.

Κάπως έτσι και ο άνθρωπος. Σπάνια μεθά μόνο από το κρασί. Συνήθως μεθά από όσα ποθεί και δεν μπορεί να χορτάσει. Από έρωτες που έμειναν μισοί, από όνειρα που δεν έφτασαν ποτέ στην ακτή, από λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Η δίψα προηγείται πάντα της μέθης.

Ίσως λοιπόν η λαϊκή σοφία να έκρυψε μέσα στην έκφραση «έγινε σκνίπα» κάτι περισσότερο από ένα αστείο. Ίσως να υπονοεί πως κάθε μέθη γεννιέται από μια ακατανίκητη επιθυμία να πιεις κάτι που λείπει. Άλλος το βρίσκει στο ποτήρι, άλλος στα χείλη ενός ανθρώπου, άλλος στη μνήμη.

Η σκνίπα δεν πίνει για να ξεχάσει. Πίνει για να συνεχίσει τον κύκλο της ζωής. Κι όμως, όσο περισσότερο πίνει, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να συνθλιβεί από το ίδιο το χέρι που την τρέφει. Σαν να θυμίζει ότι κάθε δίψα έχει το τίμημά της.

Ο άνθρωπος, αντίθετα, πολλές φορές πίνει γιατί δεν αντέχει τη δίψα της ψυχής του. Αναζητά ένα ποτήρι για να σβήσει μια έλλειψη που δεν κατοικεί στον λαιμό, αλλά στη μνήμη, στην καρδιά ή στην ελπίδα. Και όσο περισσότερο προσπαθεί να τη σβήσει, τόσο εκείνη επιστρέφει, γιατί υπάρχουν διψασμένες σιωπές που κανένα κρασί δεν μπορεί να ξεδιψάσει.

Εκεί βρίσκεται η λεπτή ειρωνεία της γλώσσας: ονομάσαμε τον μεθυσμένο με το όνομα ενός πλάσματος που ποτέ δεν έπαψε να διψά. Ίσως γιατί, στο τέλος, δεν είναι η ποσότητα του ποτού που μας ορίζει, αλλά το μέγεθος της δίψας που κουβαλάμε μέσα μας.