Ψίθυροι στους δρόμους.

 

Οι δρόμοι έχουν μνήμη. Δεν κρατούν μόνο τα βήματα εκείνων που πέρασαν, αλλά και τα λόγια που άφησαν πίσω τους. Κάπου ανάμεσα σε ένα ανοιχτό παράθυρο, σε ένα τραπέζι καφενείου και σε μια βιαστική καλημέρα γεννιέται ο αρχαιότερος πολιτισμός του ανθρώπου: το σούσουρο.

Οι πόλεις δεν κατοικούνται μόνο από ανθρώπους· κατοικούνται από ιστορίες. Και κάθε ιστορία ζητά έναν αφηγητή, ακόμη κι αν ο αφηγητής δεν γνωρίζει την αλήθεια. Ένα βλέμμα γίνεται υποψία, μια σιωπή γίνεται μυστικό, ένα χαμόγελο γίνεται απόδειξη για κάτι που ποτέ δεν συνέβη.

Η ζήλια είναι ο αόρατος αρχιτέκτονας αυτών των μικρών μυθολογιών. Χτίζει παλάτια από φαντασίες και φυλακές από υποθέσεις. Ο ζηλόφθονος άνθρωπος δεν κοιτάζει πραγματικά τον άλλον· κοιτάζει τη ζωή που θα ήθελε να έχει ζήσει ο ίδιος. Γι’ αυτό πολλές φορές δεν ενοχλείται από την πράξη, αλλά από την ελευθερία που βλέπει μέσα σε αυτήν.

Οι προσωπικές στιγμές είναι τα τελευταία άγνωστα εδάφη του ανθρώπου. Εκεί όπου δεν υπάρχουν θεατές, ούτε χειροκρότημα, ούτε κριτές. Είναι μικρά σύμπαντα κρυμμένα πίσω από μια πόρτα. Και ίσως αυτό ακριβώς να ενοχλεί περισσότερο: ότι ο άλλος διαθέτει έναν κόσμο στον οποίο δεν έχουμε πρόσβαση.

Οι δρόμοι όμως συνεχίζουν να ψιθυρίζουν. Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Η ανθρώπινη περιέργεια είναι ένα παράξενο ζώο που τρέφεται με ξένες ζωές επειδή φοβάται την πείνα της δικής του. Όμως κάθε ψίθυρος κάποτε χάνεται μέσα στον θόρυβο του χρόνου.

Γιατί στο τέλος δεν μένουν οι φήμες. Δεν μένουν οι κουβέντες στις γωνίες, ούτε οι κρίσεις των περαστικών. Μένει μόνο εκείνο που έζησε πραγματικά ένας άνθρωπος όταν έκλεισε η πόρτα, έσβησαν τα φώτα και έμεινε μόνος απέναντι στο θαύμα -και στο μυστήριο- του εαυτού του.