Ανοιχτή βουλή.

Η ανοικτή βουλή δεν είναι απλώς θεσμός με πόρτες ξεκλείδωτες. Είναι η στιγμή που η εξουσία σταματά να μιλά μόνη της και αρχίζει να ακούει τον θόρυβο του δρόμου χωρίς φίλτρο.

Μέσα της, οι λέξεις δεν κάθονται πια σε σειρές πειθαρχημένες. Σηκώνονται, διακόπτουν, αμφισβητούν. Ο αέρας της αίθουσας βαραίνει από φράσεις που δεν έχουν ακόμη αποφασίσει αν είναι υπόσχεση ή υπεκφυγή. Και το φως πέφτει πάνω στα έδρανα σαν να ελέγχει όχι πρόσωπα, αλλά ευθύνες.

Ανοιχτή βουλή σημαίνει ότι το έξω δεν μένει έξω. Οι δρόμοι εισέρχονται ως πίεση, ως φωνή, ως αριθμός που δεν χωρά εύκολα σε άρθρο νόμου. Η κοινωνία δεν είναι πια παρατηρητής· γίνεται παρών μέσα στη συζήτηση, και ακόμη κι όταν δεν έχει μικρόφωνο αποκτά φωνή.

Κι όμως, το άνοιγμα αυτό δεν είναι ποτέ απόλυτο. Υπάρχει πάντα ένα όριο: πόσο από τον θόρυβο γίνεται πολιτική, και πόσο η πολιτική αντέχει τον θόρυβο χωρίς να τον μετατρέψει σε σιωπή.

Ίσως η “ανοιχτή βουλή” να είναι περισσότερο μια υπόσχεση παρά κατάσταση. Η υπόσχεση ότι η δημοκρατία δεν είναι κτίριο, αλλά ρωγμή- από όπου περνά, έστω για λίγο, ο αέρας των πολλών.