Η βάρκα ως μικρή συνωμοσία του καλοκαιριού.

Η βάρκα, αν την κοιτάξεις αρκετή ώρα, αρχίζει να υποψιάζεται ότι την παρατηρείς. Και τότε κάνει πως δεν είναι τίποτα: ένα ξύλινο αντικείμενο, λίγο σχοινί, λίγη σκουριά, και μια αξιοπρεπής άρνηση να γίνει σοβαρή.

Αλλά μην ξεγελιέσαι. Κάθε καλοκαιρινή βάρκα είναι μια μικρή επανάσταση που αποφάσισε να μην πάει πουθενά για να εκνευρίσει τον προορισμό.

Το νερό από κάτω της δεν είναι νερό. Είναι ένα υγρό επιχείρημα υπέρ της ελαφρότητας. Κάθε κυματάκι λέει: «χαλάρωσε, τίποτα δεν κρατάει για πολύ -ούτε καν η σοβαρότητα». Η βάρκα συμφωνεί, αλλά με εκείνο το ύφος που έχουν τα αντικείμενα όταν ξέρουν κάτι που εμείς δεν θυμόμαστε.

Κάποτε οι βάρκες ήταν εργαλεία. Μετά έγιναν ρομαντισμός. Τώρα έχουν εξελιχθεί στο τρίτο στάδιο της ύλης: καθαρές δικαιολογίες για να κάθεσαι ακίνητος και να θεωρείς ότι ταξιδεύεις.

Ο ήλιος τις ψήνει ελαφρά, όχι για να τις τιμωρήσει αλλά για να τις κάνει πιο εύγευστες στην πραγματικότητα. Κι αν πλησιάσεις αρκετά, θα δεις πως κάθε βάρκα έχει μέσα της μια μικρή παρεξήγηση: νομίζει ότι επιπλέει στο νερό, ενώ στην πραγματικότητα επιπλέει σε μια ιδέα του καλοκαιριού που ξέχασε να τελειώσει.

Και κάπου εκεί, χωρίς καμία προειδοποίηση, συνειδητοποιείς το προφανές: η βάρκα δεν σε πάει κάπου. Σε μαθαίνει να συμφωνείς με το πουθενά -και να το λες διακοπές.