Τα παλιά κλειδιά...

Υπάρχουν αντικείμενα που δεν ανοίγουν πια πόρτες, αλλά ανοίγουν μνήμες. Τα παλιά κλειδιά ανήκουν σε αυτή τη σιωπηλή κατηγορία πραγμάτων που κουβαλούν πάνω τους περισσότερες ιστορίες απ’ όσες μπορεί να διηγηθεί ένας άνθρωπος.

Ένα σκουριασμένο κλειδί σε ένα συρτάρι δεν είναι απλώς ένα κομμάτι μέταλλο. Είναι το ίχνος μιας πόρτας που κάποτε υποδέχτηκε ανθρώπους, ενός σπιτιού όπου ακούστηκαν γέλια, καβγάδες, ψίθυροι και αποχαιρετισμοί. Είναι το μικρό εργαλείο που κρατούσε φυλαγμένο έναν ολόκληρο κόσμο.

Τα παλιά κλειδιά είχαν μια παράξενη τελετουργία. Χρειάζονταν το χέρι, την αφή, την υπομονή. Έπρεπε να τα βάλεις στην κλειδαριά, να νιώσεις την αντίσταση, να ακούσεις εκείνον τον χαρακτηριστικό ήχο της περιστροφής. Σήμερα οι πόρτες ανοίγουν με κωδικούς και ηλεκτρονικά συστήματα, αλλά χάθηκε κάτι από τη μαγεία της αναμονής.

Κάθε κλειδί ήταν μοναδικό, όπως και η πόρτα που προστάτευε. Κανένα δεν έμοιαζε πραγματικά με το άλλο. Κι ίσως γι’ αυτό οι άνθρωποι κρατούν ακόμη παλιά κλειδιά που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα: γιατί μέσα τους φυλάσσουν έναν χρόνο που δεν επιστρέφει.

Ο άνθρωπος περνά τη ζωή του ψάχνοντας κλειδιά. Άλλοτε για πόρτες ξύλινες, άλλοτε για πόρτες μέσα του. Κάποια κλειδιά τα χάνουμε, κάποια τα πετάμε, κάποια τα κρατάμε χωρίς να ξέρουμε γιατί. Ίσως επειδή κάθε κλειδί είναι μια μικρή απόδειξη ότι κάποτε υπήρξε ένας χώρος όπου ανήκαμε.

Και όταν ένα παλιό κλειδί πέσει στην παλάμη μας, δεν ακούμε το μέταλλο. Ακούμε την πόρτα που ανοίγει πίσω μας. Μια πόρτα προς έναν χρόνο που δεν υπάρχει πια, αλλά εξακολουθεί να μας κατοικεί.