«Η Ήσυχη Φυγή του Φωτός »

Το σούρουπο στην ακρογιαλιά δεν είναι ώρα· είναι μια μικρή υποχώρηση του κόσμου. Εκεί όπου η μέρα παύει να επιμένει και η νύχτα δεν έχει ακόμη ζητήσει χώρο, το φως μοιάζει με σκέψη που δεν ειπώθηκε ποτέ. Οι σκιές δεν πέφτουν-συγκεντρώνονται.

Η θάλασσα δεν αλλάζει χρώμα· απλώς αποκαλύπτει όσα έκρυβε η λάμψη. Και ο άνθρωπος, για λίγο, παύει να είναι παρατηρητής και γίνεται μέρος της αμφιβολίας του ορίζοντα.

Αν υπάρχει γνώση σε αυτό το πέρασμα, είναι ότι τίποτα δεν χάνεται· μόνο αλλάζει ένταση. Όπως το κύμα που δεν σταματά, αλλά μαθαίνει να επιστρέφει πιο ήσυχο.