Τα ξεχασμένα μικρά χωριά...

 

Υπάρχουν χωριά που δεν χάθηκαν από τον χάρτη· χάθηκαν από τη μνήμη των ανθρώπων. Μικροί τόποι σκαρφαλωμένοι σε πλαγιές, κρυμμένοι μέσα σε δάση ή φωλιασμένοι σε κοιλάδες, όπου κάποτε οι καμπάνες όριζαν τον χρόνο, τα μονοπάτια οδηγούσαν από σπίτι σε σπίτι και κάθε αυλή είχε μια ιστορία να διηγηθεί.

Σήμερα πολλά από αυτά τα χωριά μένουν σιωπηλά. Τα πέτρινα σπίτια κρατούν ακόμη τα σημάδια μιας άλλης εποχής, οι αυλές γεμίζουν αγριολούλουδα και οι δρόμοι θυμούνται βήματα ανθρώπων που έφυγαν για τις πόλεις αναζητώντας μια διαφορετική ζωή. Όμως η σιωπή τους δεν είναι απουσία· είναι ένα αρχείο μνήμης.

Σε αυτά τα ξεχασμένα χωριά κρύβεται μια Ελλάδα που δεν βιάζεται. Η Ελλάδα του ξυλόφουρνου, του καφενείου κάτω από τον πλάτανο, του γείτονα που γνώριζε το όνομα όλων, του ανθρώπου που μετρούσε τον πλούτο όχι με όσα είχε, αλλά με όσα μπορούσε να μοιραστεί.

Ίσως κάποτε επιστρέψουμε σε αυτούς τους τόπους όχι για να κατοικήσουμε απλώς σπίτια, αλλά για να ξαναβρούμε κάτι που χάσαμε: την αίσθηση του ανήκειν. Γιατί τα χωριά αυτά δεν είναι ερείπια. Είναι παλιές σελίδες ενός βιβλίου που περιμένουν κάποιον να τις ανοίξει ξανά.