Τα ηλιοτρόπια δεν κάνουν σούσουρο.

 

Τα ηλιοτρόπια δεν κάνουν σούσουρο. Έχουν συνάψει μια παλιά συμφωνία με τον χρόνο. Γνωρίζουν ότι εκείνος δεν ακούει τις φήμες ούτε σταματά για να κρίνει τις ανθρώπινες κουβέντες. Συνεχίζει αδιάφορος, όπως ο ήλιος συνεχίζει την τροχιά του.

Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αφήνουν ίχνη με τις λέξεις τους. Ο χρόνος, όμως, διαβάζει μόνο το φως. Σβήνει τους ψιθύρους σαν άνεμος που περνά πάνω από ένα χωράφι και κρατά μονάχα την αθόρυβη κίνηση των ηλιοτροπίων, που κάθε μέρα επαναλαμβάνουν την ίδια τελετουργία χωρίς ποτέ να κουράζονται.

Ίσως η αιωνιότητα να μην είναι μια ατέλειωτη διάρκεια, αλλά η ικανότητα να στρέφεσαι ξανά και ξανά προς το ίδιο φως. Όλα τα άλλα -οι έπαινοι, οι κατηγορίες, το σούσουρο των ανθρώπων- είναι μικρές παρεκκλίσεις που ο χρόνος ξεχνά πριν ακόμη γεννηθεί η επόμενη αυγή.

Και όταν περάσουν τα χρόνια, κανείς δεν θα θυμάται ποιος ψιθύρισε και τι, για ποιον. Ίσως, όμως, κάποιος να σταθεί μπροστά σε ένα χωράφι με ηλιοτρόπια και να νιώσει ότι η σιωπή τους ήταν πάντοτε η πιο ακριβής μέτρηση του χρόνου και των όσων έχουν και δεν έχουν ειπωθεί.