Το λιμάνι.

Το λιμάνι δεν είναι τόπος· είναι υπόσχεση. Εκεί όπου η στεριά και η θάλασσα συμφωνούν να συνυπάρξουν χωρίς ποτέ να νικήσει η μία την άλλη. Είναι το σύνορο ανάμεσα στη βεβαιότητα και στην επιθυμία.

Στο λιμάνι καταλαβαίνει κανείς πως κάθε άφιξη είναι κάποτε μια αναχώρηση που ολοκληρώθηκε και κάθε αναχώρηση μια άφιξη που ακόμη δεν έχει συμβεί. Τα σχοινιά δένουν τα καΐκια, όχι όμως και τη λαχτάρα των ανθρώπων. Εκείνη μένει πάντα λυτή, έτοιμη να ακολουθήσει τον πρώτο άνεμο.

Οι προβλήτες θυμούνται περισσότερα απ' όσα λένε. Έχουν ακούσει αποχαιρετισμούς που έγιναν σιωπή, επιστροφές που έγιναν δάκρυα και συναντήσεις που κράτησαν όσο ένα κύμα πάνω στην πέτρα. Το λιμάνι φυλάσσει όλες αυτές τις ιστορίες χωρίς να τις αφηγείται. Τις αφήνει να αλατίζονται μέσα στον χρόνο.

Ίσως γι' αυτό αγαπάμε τα λιμάνια. Όχι επειδή φιλοξενούν τα πλοία, αλλά επειδή μας θυμίζουν ότι και η ζωή είναι ένα αδιάκοπο ταξίδι. Δεν ανήκουμε στις άγκυρες ούτε στα κύματα. 

Ανήκουμε στην αιώνια κίνηση ανάμεσά τους.