«Η Άγρια Χιονάτη ή το κορίτσι που έσπασε τον καθρέφτη...»

Η Χιονάτη δεν γεννήθηκε μέσα σε ένα παραμύθι. Γεννήθηκε μέσα σε έναν καθρέφτη. Εκεί όπου οι άνθρωποι κοιτάζουν όχι το πρόσωπό τους, αλλά τον φόβο τους μήπως κάποιος άλλος είναι πιο όμορφος, πιο ελεύθερος, πιο ζωντανός. 

Η Άγρια Χιονάτη δεν περίμενε τον πρίγκιπα. Δεν κοιμήθηκε μέσα στο γυάλινο φέρετρο της προσδοκίας. Περιπλανήθηκε στο δάσος της ζωής, εκεί όπου τα δέντρα θυμούνται περισσότερα απ’ όσα λένε οι άνθρωποι και τα μονοπάτια οδηγούν συχνά σε μέρη που δεν υπάρχουν στους χάρτες.

Η κακιά βασίλισσα δεν ήταν παρά ένας παλιός καθρέφτης που μιλούσε με ανθρώπινη φωνή. Ήθελε να καταπιεί τη νεότητα της Χιονάτης, γιατί κάθε εποχή φοβάται εκείνους που έρχονται μετά. Μα η Χιονάτη έμαθε πως η ομορφιά δεν είναι πρόσωπο· είναι η δύναμη να κοιτάς το σκοτάδι χωρίς να γίνεσαι σκοτάδι.

Οι επτά νάνοι δεν ήταν μικροί άνθρωποι. Ήταν επτά κομμάτια της ψυχής: η μνήμη, η μοναξιά, η χαρά, η οργή, η αγάπη, η αμφιβολία και η ελπίδα. Κι όλοι μαζί κατοικούσαν στο ίδιο μικρό σπίτι, όπως κατοικούν μέσα μας οι αντιφάσεις που δεν συμφιλιώνονται ποτέ.

Η Άγρια Χιονάτη δεν έφαγε το μήλο. Το δάγκωσε εκείνη πρώτη. Γιατί κάποτε πρέπει να δοκιμάσεις το δηλητήριο του κόσμου για να μάθεις αν είσαι ακόμη ζωντανός.

Και στο τέλος δεν νίκησε τη βασίλισσα. Νίκησε κάτι πιο μεγάλο: την ανάγκη να την αγαπήσει ο καθρέφτης. Γιατί κάθε άνθρωπος περνά κάποτε από ένα δάσος όπου όλοι οι καθρέφτες λένε ψέματα. Και μόνο εκείνος που χάνει το είδωλό του μπορεί να βρει το πρόσωπό του.

Η Άγρια Χιονάτη δεν είναι ένα παραμύθι. Είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου που αρνήθηκε να γίνει η εικόνα που ήθελαν οι άλλοι.